ΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ 27/4/2008

Συνάδελφοι,
Το προηγούμενο διάστημα υπήρξαν δραματικές εξελίξεις στο ασφαλιστικό μας. Και ενώ απαιτείται να συζητήσουμε αυτό το φλέγον θέμα, για να αποφασίσουμε με ευθύνη όλων μας το τι θα πράξουμε, το προεδρείο της συνέλευσης ευτέλισε τη συζήτηση σε προεκλογική πασαρέλα. Αυθαίρετα απαγόρευσε να μιλήσει ή να κάνει προτάσεις στο πρώτο θέμα της συνέλευσης μας, που ήταν το ασφαλιστικό, η Αριστερή Παρέμβαση, και όποιος ανένταχτος συνάδελφος ήθελε. Επέτρεψε να μιλήσουν, μόνο οι επικεφαλής των παρατάξεων που δήλωναν ότι κατεβαίνουν στις εκλογές!!! Πρόκειται για πλήρως αντιδημοκρατική ενέργεια. Εμείς δηλώνουμε σε σας, και όχι στο προεδρείο, ότι η προσπάθεια μας είναι, παρά το αντιδημοκρατικό καταστατικό, να υπάρξει ψηφοδέλτιο ανεξάρτητο, ριζοσπαστικό, αριστερό στις εκλογές και γι αυτό απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε συνάδελφο, που αναγνωρίζει αυτή την ανάγκη.
Όλα αυτά συμβαίνουν όταν η κυβέρνηση ετοιμάζει νέες επεμβάσεις σε βάρος των ασφαλισμένων. Μειώσεις συντάξεων, αυξήσεις ορίων ηλικίας, νέα λεηλασία των ταμείων και με υποκρισία διατείνεται ότι γίνονται λόγω οικονομικής κρίσης του ασφαλιστικού. Όλοι ξέρουμε ότι οι κυβερνήσεις είναι υπόλογες γιατί έκλεψαν με τα δομημένα, εκμεταλλεύονταν άτοκα τα αποθεματικά, χαρίζουν εισφορές στους εργοδότες, καθιέρωσαν την ανασφάλιστη εργασία, έφαγαν στο χρηματιστήριο, μείωσαν εργοδοτικές εισφορές με νόμους.
Σε μας ο οδοστρωτήρας έχει ξεκινήσει με την σαλαμωτή εφαρμογή του νόμου Αλογοσκούφη. Ήδη οι προσληφθέντες από το 2005 και μετά δεν γράφονται στο ταμείο επικούρησης, αλλά στο ΙΚΑ-ΕΤΕΑΜ, και έτσι το ταμείο δεν έχει πλέον εισφορές από τους νέους. Η εφαρμογή του νόμου Ρέππα έβαλε ήδη το ταμείο της Αγροτικής στο ΙΚΑ. Το ΕΤΑΤ συγκροτήθηκε και έχει ήδη ενταχθεί της Αγροτικής και έχουν κάνει αιτήσεις ένταξης και οι εργοδότες της Άλφα και της Εμπορικής, που όμως εδώ έχουμε τη θετική απόφαση του δικαστηρίου, που έκρινε αντισυνταγματική τη διάλυση του ταμείου της Εμπορικής.
Το σχέδιο υπονόμευσης των συντάξεων μας , διάλυσης των ταμείων μας και απαλλαγής των τραπεζιτών από τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους είναι σε εξέλιξη και όχι μπροστά μας για να επαναπαυόμαστε και ο σύλλογος να αδρανεί.
Ένα σχέδιο που ξεκίνησε με το νόμο Ρέππα του ΠΑΣΟΚ για την κύρια, συνεχίστηκε με το νόμο Αλογοσκούφη για την επικουρική και θα προχωρήσει με το επικείμενο νομοσχέδιο Πετραλιά, που εξήγγειλαν ότι βάζει χέρι και στα ταμεία υγείας.
Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ προπαγανδίζουν ότι χρειάζεται ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και άρα θυσίες από τους εργαζόμενους. Οι ασφαλισμένοι καταλαβαίνουν ότι αυτή η πορεία οδηγεί σε συνεχή επιδείνωση της θέσης των εργαζόμενων, των νέων, των συνταξιούχων. Οι μόνοι που βλέπουμε να μη θίγονται, αλλά να θησαυρίζουν, είναι οι τραπεζίτες και όσοι κατέχουν το κεφάλαιο.
Για όλους εμάς το κρίσιμο ερώτημα είναι αν μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την πορεία.
Οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ έχουν δεχτεί ότι η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη, όπως έχουν αποδεχτεί τα ιδεολογήματα περί συνευθύνης εργαζόμενων και εργοδοτών, πιέσεων από το διεθνές περιβάλλον, δείκτες ανάπτυξης και λοιπά. Πίσω από την προσαρμοστικότητα τους κρύβεται η υποταγή και πίσω από τον εκσυγχρονισμό τους η ενσωμάτωση. Όμως οι εργαζόμενοι βλέπουν ότι ο κυβερνητικός, εργοδοτικός συνδικαλισμός, που ασκείται από τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μέχρι τη δική μας ΟΤΟΕ, το ΣΥΕΤΕ και το σύλλογο συνταξιούχων, δεν έχει κανένα αποτέλεσμα όλα αυτά τα χρόνια.
Οι αντεργατικές επιθέσεις δεν εξωραΐστηκαν, οι επιπτώσεις αυτών των πολιτικών δεν αμβλύνθηκαν.
Έχει αποδειχτεί ότι ο μόνος δρόμος για να υπάρχουν κατακτήσεις που διαρκούν, άλλα και για άμυνα, αντίσταση για να μη χειροτερεύει η θέση μας είναι ο μαζικός, ανυποχώρητος, συντονισμένος αγώνας.
Στην ανακοίνωση που σας μοιράσαμε γράφουμε για τις επεμβάσεις στο ασφαλιστικό και την ανυπαρξία αντιδράσεων από το σύλλογό μας. Η ΠΑΣΚΕ που ελέγχει με απόλυτη πλειοψηφία το σύλλογο συνεπικουρούμενη από τις δυο ΔΑΚΕ, που ως συνεπείς κυβερνητικές παρατάξεις δεν θέλουν συγκρούσεις με τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης, δεν έκαναν την παραμικρή ενέργεια να αποτρέψουν την ένταξη στο ΙΚΑ. Και μιλάω για ενέργειες και όχι για λόγια. Γιατί στα λόγια έχουν για εσωτερική κατανάλωση ένα ομόφωνο ψήφισμα του Δ.Σ. εδώ και ενάμιση χρόνο, που λέει ότι καταδικάζουν την μονόπλευρη (!!) απόφαση της διοίκησης που ζητά ένταξη στο ΙΚΑ και μας το διαβάζουν όταν στριμώχνονται.
Δεν πρόκειται για αμέλεια, ούτε για ανικανότητα ή αδυναμίες. Είναι πολιτική αντίληψη και πρακτική. Δεν θεωρούν το συνδικαλισμό όπλο διεκδίκησης και συλλογικής δράσης για την υπεράσπιση των συμφερόντων όλων των μελών. Τον βλέπουν ως διαδικασίες διαδρόμων, διαβουλεύσεων των ειδικών με τους εκπροσώπους της διοίκησης και ως δημόσιες σχέσεις με τα μέλη για παροχή εξυπηρετήσεων.
Δεν πιστεύουν στο όπλο του αγώνα, αλλά τον θεωρούν ενασχόληση με τα κοινά, που προσθέτει στο προσωπικό κύρος και στην ισχυροποίηση της θέσης τους στους μηχανισμούς των κομμάτων τους.
Ο συνδικαλισμός που ασκούν διασπά. Ο πόλεμος της ΠΑΣΚΕ συνταξιούχων με την ΠΑΣΚΕ του ΣΥΕΤΕ μέσω των συλλόγων, που και οι δυο ελέγχουν με απόλυτες πλειοψηφίες, δεν έχει να κάνει με προσωπικές βεντέτες, που υπάρχουν και τέτοιες, αλλά με βαθύτερα αίτια που αφορούν την πολιτική τους και το διαφορετικό βαθμό προσαρμογής στους σχεδιασμούς της διοίκησης και του πολιτικού συστήματος.
Εμείς χρειαζόμαστε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που να ενώνει στη δράση.
Που θα τολμά να συγκρουστεί γιατί η εργοδοσία και οι κυβερνήσεις με τα καλοπιάσματα καταλαβαίνουν ότι σε έχουν του χεριού τους.
Αποδείχτηκε ότι με την ανάθεση στους 15 του Δ.Σ. πάμε από το κακό στο χειρότερο. Δεν μπορεί να έχουμε ένα καταστατικό που αποκλείει τις μεμονωμένες υποψηφιότητες, που βάζει όρο συμμετοχής τα 18 άτομα για ψηφοδέλτιο, παραπέμποντας ευθέως σε μηχανισμούς κομματικών παρατάξεων. Να μην εκλέγει έδρα παράταξη με 338 ψήφους και να την παίρνει η ΠΑΣΚΕ που δεν είχε καν υπόλοιπο.
Δεν μπορεί ο Σύλλογος να λειτουργεί με το Διοικητικό Συμβούλιο να αποφασίζει για όλα ως αυθεντία και τα μέλη να είναι μόνο οι ψηφοφόροι που εγκρίνουν. Χρειάζονται τακτικές συνελεύσεις ανά θέμα με αποφασιστικό ρόλο των μελών και περιφερειακή οργάνωση.
Αποδέχονται το νόμο Ρέπα, που στέλνει το ταμείο κύριας στο ΙΚΑ και μειώνει τις εισφορές των τραπεζιτών. Η πιο απονήρευτη εκδοχή είναι ότι το έκαναν επειδή ήταν δική τους η κυβέρνηση και δεν φανταζόταν τι ασκούς Αιόλου άνοιγαν, αφού ο υφυπουργός «δικό τους παιδί» είχε τάξει ανταλλάγματα (προς Θεού όχι για τους ίδιους), αλλά για ενιαίο ταμείο επικουρικής. Έλα όμως που ήρθε άλλη κυβέρνηση, αξιοποίησε το βίο και την πολιτεία της προηγούμενης και παίρνει και την επικουρική χαρίζοντας και άλλα στους τραπεζίτες.
Έτσι είναι η πολιτική και πρέπει και οι δυο ΠΑΣΚΕ του κ. Τζούλη και του κ. Πίσχινα και οι δυο ΔΑΚΕ του κ. Πορτούλα και του κ. Πίσκοπου να δουν τις ευθύνες τους για το πώς φτάσαμε στο σήμερα.
Ούτε η Αλλέστα κοντραρίστηκε με τις επιλογές της πλειοψηφίας του Δ.Σ. στα κρίσιμα ζητήματα της απαίτησης για την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και της κινητοποίησης για την αμφισβήτηση και αποτροπή της ένταξης στο ΙΚΑ. Δεν θέλει να συγκρούεται, ούτε να αξιοποιήσει αγωνιστικές διαθέσεις. Παράδειγμα ο χαρακτηρισμός ως «ψευτοεπαναστατικής» πρότασης συναδέλφου στην προηγούμενη ενημέρωση για πορεία όλων μας στο Κεντρικό. Η Ενιαία παρά την προβολή ενός θετικού πλαισίου δεν συμβάλλει στην δημιουργία μετώπων μέσα στους εργαζόμενους αφού περιορίζει τις συνεργασίες και την κοινή δράση μόνο με όσους εντάσσονται στο ΠΑΜΕ.
Χρειαζόμαστε να διαμορφωθεί ένα αγωνιστικό πρόγραμμα που δεν θα είναι της λογικής των συμψηφισμών και της υποχωρητικότητας στις ορέξεις τραπεζών και κυβερνήσεων.
Το μόνο που μπορεί να μας προστατεύσει είναι ο αγώνας με γνώμονα τα δικά μας συμφέροντα, τις ανάγκες μας και το δίκιο μας ως άνθρωποι που εργαστήκαμε, πληρώσαμε εισφορές και έχουμε δικαίωμα στις συντάξεις που ξέραμε. Δεν διαπραγματευόμαστε το δίκιο μας, δεν το παζαρεύουμε ανάλογα με το ποιο κόμμα είναι στην κυβέρνηση.
Απαιτείται να ξεπεράσουμε τους τεχνητούς διαχωρισμούς (παλιοί-νέοι, εν ενεργεία και συνταξιούχοι, προσβλέποντες σε εθελουσία και μη, κ.α.) και τις πολιτικές τυφλώσεις των συνδικαλιστών (ο ένας νόμος είναι καλός γιατί τον έκανε το δικό μου κόμμα και ο άλλος δεν είναι) και να ενωθούμε στον αγώνα διεκδικώντας όλα μας τα ασφαλιστικά δικαιώματα και όχι μόνο για μας, αλλά για όλους τους εργαζόμενους.
Χρειαζόμαστε ένα τέτοιο προσανατολισμό και ριζοσπαστική δράση αν θέλουμε να έχουμε νίκες. Αλλιώς όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε. Και στις εκλογές του συλλόγου, που έρχονται ας το σκεφτούμε καλά. Καμιά ψήφος σε ΠΑΣΚΕ –ΔΑΚΕ.
Σας καλούμε να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση, προβολή και παρέμβαση μιας ανεξάρτητης, ριζοσπαστικής, αριστερής αντίληψης που θα δρα με βάση την ταξική θεώρηση των πραγμάτων.
Να κινητοποιηθούμε οι ίδιοι, να οργανώσουμε τον αγώνα, με κοινή δράση, παρά τις όποιες διαφορετικές προσεγγίσεις, γιατί υπάρχει ανάγκη να παλέψουμε για: Να μην μπουν τα ταμεία μας στο ΙΚΑ. Να μην παραδώσουμε την περιουσία τους. Να διαφύλαξουμε των συντάξεων μας. Να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι. Να ανατρέψουμε την κυβερνητική πολιτική υπεράσπισης των εργοδοτών. Να απαιτήσουμε Ενιαίο Ταμείο Τραπεζοϋπαλλήλων με βάση τις ανώτερες κατακτήσεις. Να καταβάλει η τράπεζα τις υποχρεώσεις της στα ταμεία. Και για αυτούς τους στόχους συμφωνούμε με τις προτάσεις που ακούστηκαν για πορείες, συγκεντρώσεις, κατάληψη του Κεντρικού Καταστήματος και άλλες μορφές κινητοποιήσεων. Σας ενημερώνουμε ότι δημιουργήσαμε ενημερωτική ιστοσελίδα με την παρακάτω διεύθυνση http://aristeriparemvasintaxihon.blogspot.com/

Μαρία Μπικάκη, εκπρόσωπος
Αριστερής Παρέμβασης Συνταξιούχων

ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΑΠΟ 1988 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΑ
ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΝΟΜΩΝ
ΑΠΟ 1988 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ
ΠΑΣΟΚ

1759/88
α)Κατάργηση προσωρινών συντάξεων αναπηρίας ΙΚΑ (επιδόματα αναπροσαρμογής).
β) Περιορισμοί στα επιδόματα ασθενείας ΙΚΑ.

OIKOYMENIKH
Ν.1876 Προβλέπει ότι η Συλλογική Διαπραγμάτευση δεν μπορεί να μπει σε θέματα ασφάλισης . Αν μπει είναι ευχολόγιο και θα ακολουθήσει νόμος.


Ν.Δ.
1902/90
α) Αποσύνδεση Κατώτερων Ορίων συντάξεων ΙΚΑ από τα 20 και 18 Ημερομίσθια Ανειδίκευτου Εργάτη (ΗΑΕ) αντίστοιχα, για τις συντάξεις γήρατος - αναπηρίας και τις συντάξεις λόγω θανάτου.
β)Συντάξεις αναπηρίας. Με αναπηρία 80% και άνω πλήρης σύνταξη (πριν 67% και άνω). Με 67-79% τα 3/4 της σύνταξης (πριν 50-66%). Με αναπηρία 50-66% το 1/2 της σύνταξης.
γ) Κατάργηση της αναπροσαρμογής των συντάξεων με το σύστημα της ΑΤΑ.
δ)Αυξήσεις στα όρια ηλικίας ΙΚΑ, Ειδικά Ταμεία, Δημόσιο.
ε) Αύξηση ελάχιστου χρόνου ασφάλισης ΙΚΑ από 4.050 ημέρες ασφάλισης σε 4500. Αύξηση, επίσης, στα Ειδικά Ταμεία και στο Δημόσιο.
στ) Συμμετοχή όλων των ασφαλισμένων και συνταξιούχων στο 25% της τιμής των φαρμάκων (πριν ίσχυε μόνο για το ΙΚΑ μέχρι 20%).
ζ) Αυξήσεις στις ασφαλιστικές εισφορές ΙΚΑ, Ειδικών Ταμείων, Δημόσιο.
η) Καθορισμός ως βάση υπολογισμού των συντάξεων ΙΚΑ, του μέσου όρου των αποδοχών τελευταίας 5ετίας (πριν 2ετίας).

2076/1992
Δόθηκε η δυνατότητα να τοποθετούν τα ασφαλιστικά ταμεία μέχρι και το 20% των αποθεματικών τους στο χρηματιστήριο.

2084/92
α) Νέες αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ΙΚΑ, Ειδικά Ταμεία, Δημόσιο.
β) Νέες αυξήσεις στον ελάχιστο χρόνο ασφάλισης για Ειδικά Ταμεία, Δημόσιο.
γ) Μη υπολογισμός, σταδιακά, των δώρων εορτών για τις συντάξεις ΙΚΑ.
δ) Επιβολή συνταξιοδοτικής εισφοράς 1-5% σε βάρος των συνταξιούχων (ΛΑΦΚΑ φόρος - διπλή φορολογία).
ε) Νέες αυξήσεις εισφορών.
στ) Θεσμοθέτηση ειδικού καθεστώτος για ασφαλιζόμενους από 1/1/93.
ζ) Πλαφόν στο ποσό του εφάπαξ.
Η) Κατάργηση της εργοδοτικής εισφοράς για τα ταμεία αυτασφάλειας για τους προσληφθέντες μετά από 1.193 για τους προηγούμενους σταδιακή κατάργηση.

Οριο ηλικίας για άνδρες και γυναίκες το 65ο έτος.
Ελάχιστος χρόνος ασφάλισης 15 χρόνια. Βάση υπολογισμού σύνταξης o μέσος όρος των αποδοχών της τελευταίας 5ετίας, χωρίς δώρα εορτών. Κύρια σύνταξη για 35 χρόνια ασφάλισης, το 60% των συντάξιμων αποδοχών και επικουρική σύνταξη το 20% - από το 80% που ίσχυε πριν.



Η κυβέρνηση της ΝΔ το 1990-1993
Αποσύνδεσε το κατώτερο όριο των συντάξεων του ΙΚΑ από τα 20 ημερομίσθια του ανειδίκευτου εργάτη.
Αύξησε το χρόνο για την κατοχύρωση του ασφαλιστικού δικαιώματος από τις 4.050 στις 4.500 ημέρες ασφάλισης.
Επέβαλλε ειδικό καθεστώς για τους ασφαλισμένους από 1.1.93 και αύξησε το όριο ηλικίας στα 65 χρόνια για άνδρες και γυναίκες.
Αύξησε τα όρια ηλικίας για τους εργαζόμενους στο δημόσιο και τις τότε ΔΕΚΟ.
Αύξησε τις εισφορές των εργαζομένων.
Επέβαλλε τη συμμετοχή όλων των ασφαλισμένων στο 25% της τιμής των φαρμάκων.
Κατάργησε τον υπολογισμό των δώρων εορτών για τις συντάξεις του ΙΚΑ.
Η Ν.Δ. κατάργησε βασικά ασφαλιστικά δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων.
Με το Ν.1902/90 προστίθεται κράτηση κατά 6,67% επί του βασικού μισθού για τους διορισθέντες μέχρι 31/12/92 και επί του συνόλου των αποδοχών για τους μετά από αυτή την ημερομηνία διορισθέντες.
Επίσης, προστίθεται και νέα κράτηση για την υγειονομική περίθαλψη κατά 2,55% επί του συνόλου των αποδοχών για όλους.
Μέχρι το 1990 το συνταξιοδοτικό δικαίωμα θεμελιωνόταν και αποδιδόταν στα 25 χρόνια υπηρεσίας, με βάση τα τριακοστά πέμπτα δηλαδή π.χ. στα 25 χρόνια υπηρεσίας αντιστοιχούσε σύνταξη 25/35 επί του τελευταίου μισθού (μειωμένη σύνταξη), με πλήρη κάλυψη στα 35 χρόνια 35/35, χωρίς όριο ηλικίας.
Ο υπολογισμός της σύνταξης βασιζόταν στον τελευταίο μισθό και έφτανε στο 80% του ασφαλιστέου μισθού.
Μετά το 1990, με βάση τους νόμους 1902/90 και 2084/92, η κυβέρνηση στη λογική του διαίρει και βασίλευε, χώρισε τους δημοσίους υπαλλήλους σε τέσσερις κατηγορίες και σε 39 περιπτώσεις με διαφορετικές προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση.
Από όλες τις παραπάνω καταργήθηκε το δικαίωμα απόδοσης της θεμελιωμένης σύνταξης χωρίς όριο ηλικίας. Σ' όλες, αν εξαιρέσουμε τις γυναίκες με ανήλικα παιδιά (και σ' αυτές οι όροι έγιναν δυσμενέστεροι), μπήκε ηλικιακό όριο που αρχίζει από το 55ο και 53ο έτος της ηλικίας για άνδρες και γυναίκες αντίστοιχα και για τους περισσότερους φτάνει στο 60ό, ενώ για όλους τους νεότερους φτάνει στο 65ο για άνδρες και γυναίκες.
Ο υπολογισμός της σύνταξης με τριακοστά πέμπτα καταργήθηκε και καθιερώθηκε ο υπολογισμός με πεντηκοστά για όσους διορίστηκαν από 31/12/82 και μετά.
(π.χ. ο παλιός εργαζόμενος με 25 χρόνια υπηρεσίας παίρνει σύνταξη 25/35, ενώ ο
νέος με τα ίδια χρόνια θα πάρει 25/50, δηλαδή τη μισή σύνταξη).
Επίσης, ο υπολογισμός της σύνταξης για τους διορισθέντες από 1/1/1993 και μετά γίνεται όχι με βάση τον τελευταίο μισθό, αλλά σύμφωνα με το μέσο όρο των μισθών της τελευταίας πενταετίας αφαιρουμένων των δώρων.
Η σύνταξη γι' αυτήν την κατηγορία δεν μπορεί να υπερβεί το 60% του ασφαλιστικού μισθού.
Αντεργατικές παρεμβάσεις έγιναν και στα επικουρικά ταμεία.
Με το νόμο 2512/97 το εφάπαξ έπαψε να υπολογίζεται στον τελευταίο μισθό και τώρα υπολογίζεται στον μέσο όρο των μισθών της τελευταίας πενταετίας.
Επίσης, πριν το 1990 τα φάρμακα ήταν δωρεάν, τώρα καταβάλλει ο ασφαλισμένος το 25% της τιμής των φαρμάκων.

ΠΑΣΟΚ
Ν. 2512/97 το εφάπαξ έπαψε να υπολογίζεται στον τελευταίο μισθό και τώρα υπολογίζεται στον μέσο όρο των μισθών της τελευταίας πενταετίας.

2519/97 για την υγεία πρόσθεσε νέα προβλήματα στην απαράδεκτη κατάσταση που επικρατούσε στο χώρο και στα ασφαλιστικά ταμεία αφού: Περιορίζει την κρατική χρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων μόνο για τους μισθούς του υγειονομικού προσωπικού φορτώνοντας τα βάρη στους ασφαλισμένους και στα ταμεία. Καταργεί την κρατική χρηματοδότηση για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας μεταφέροντάς την εξ ολοκλήρου στα ταμεία. Διευκολύνει ακόμη περισσότερο την ιδιωτικοποίηση και την κερδοσκοπία του μεγάλου κεφαλαίου στο χώρο της υγείας με την παραχώρηση βασικών λειτουργιών. Π.χ. η αποκατάσταση και η αποθεραπεία των ασθενών κ.ά.
Ν. 2556/97 του ΠΑΣΟΚ
Επιβολή νέας εισφοράς 1-5% σε βάρος των συνταξιούχων (φόρος - διπλή φορολογία) ΛΑΦΚΑ.
6. Στο εφάπαξ κατάργησε σταδιακά, σε εξι (6) χρόνια, την εργοδοτική εισφορά που ανερχόταν σε 9%. Μείωσε το ύψος του χορηγούμενου εφάπαξ με τη θέσπιση πλαφόν ποσού 10.000.000 δραχμών, το οποίο αυξάνεται έκτοτε σύμφωνα με τον επίσημο πληθωρισμό.Προσδιόρισε με σαφήνεια τις εισφορές σε 3% για τους ασφαλισμένους μέχρι το 1992 και 4% για τους μετά το 1992. Προσδιόρισε επίσης τις αποδόσεις όσων ασφαλίζονται μετά την 1/1/1993, καταργώντας για αυτήν την κατηγορία εργαζομένων τις διατάξεις του ισχύοντος τότε, αλλά και των επόμενων Καταστατικών.
2646/98
Προωθούνται αντιλαϊκές αλλαγές στην πολιτική για την κοινωνική πρόνοια, στην κατεύθυνση εφαρμογής βραχυχρόνιων προγραμμάτων κοινωνικής φροντίδας με ημερομηνία λήξης. Προωθείται πάρα πέρα η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών και ιδρυμάτων πρόνοιας, υποβαθμίζεται η παροχή υπηρεσιών και μέσω της ανάληψης εθελοντικής δράσης σ' αυτό τον τομέα.
Μειώνεται στο ελάχιστο η κρατική χρηματοδότηση για τη λειτουργία προνοιακών - κοινωνικών ιδρυμάτων στα πλαίσια της λογικής της «ατομικής ευθύνης».

Ν. 2676/99
α) Περιορισμός καταβαλλόμενων συντάξεων λόγω θανάτου, τουλάχιστον κατά το 1/2. Εάν οι δικαιούχοι σύνταξης λόγω θανάτου είναι κάτω των 40 ετών η σύνταξη θα καταβάλλεται μόνο για 3 χρόνια.
β) Προκλητικές «διευκολύνσεις», ουσιαστικά παραγραφές οφειλών για κακοπληρωτές εργοδότες, οφειλέτες του ΙΚΑ και άλλων ταμείων.
γ) Περιορισμός επικουρικής σύνταξης Ταμείου Αρωγής δημοσίων υπαλλήλων στο 20%.
δ) Αύξηση του ποσοστού των αποθεματικών των Ταμείων που θα ρίχνονται στο τζόγο του Χρηματιστηρίου σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της κυβέρνησης και της πλουτοκρατίας.
ε) Συγχώνευση ΕΤΕ Μετάλλου με το ΤΕΑΜ.
στ) Πλειοψηφία στις διοικήσεις των Ταμείων κυβερνητικοί υπάλληλοι.
ζ) Χειροτέρευση των προϋποθέσεων για να μπορούν να εργάζονται οι χαμηλοσυνταξιούχοι.
η) Μείωση κατά 10% των ελάχιστων απαιτούμενων ενσήμων στις οικοδομικές εργασίες.
θ) Συστήνεται Υπηρεσία Ελέγχου Δαπανών Υγείας Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης ως μηχανισμός περικοπής των δαπανών υγείας.

2768/99 ιδρύθηκε ο ΟΠΑΔ, οργανισμός περίθαλψης, που καθιερώνει ετήσιο πλαφόν ποσού για την περίθαλψη των δημοσίων υπαλλήλων. Μετά την εξάντληση αυτού του ποσού η περίθαλψη πληρώνεται από τον ασφαλισμένο
2676/1999 Το ποσοστό τζογαρισματος από τα αποθεματικά στο χρηματιστήριο αυξήθηκε σε 23%
3029/2002 ΡΕΠΠΑ
1. Μείωσε τις συντάξεις (Δημόσιο, πρώην ΔΕΚΟ, Τράπεζες), με αλλαγή του τρόπου υπολογισμού τους επί του μισθού. Από το 2008 μειώνεται από το 80% κατά 1% κατ’ έτος φτάνοντας στο 70% μέχρι το 2017. Η μείωση αυτή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, γιατί ο υπολογισμός των συντάξεων θα γίνεται όχι με βάση τον τελευταίο μισθό, αλλά με το μέσο όρο των μισθών της τελευταίας 5ετίας (-5% περίπου) και χωρίς υπολογισμό δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα, επιδομάτων αδείας και τριμήνων (-15% περίπου) (άρθρο 1 παρ. 1).
2. Κατάργησε την 35ετία ανεξαρτήτως ηλικίας για τους νέους εργαζόμενους στο Δημόσιο και εφάρμοσε την 37ετία.
3. Αύξησε το όριο ηλικίας στα 67 χρόνια (σε προαιρετική βάση!!), έχοντας όμως κατά νου ότι αυτό θα γίνει υποχρεωτικό λόγω των χαμηλών συντάξεων και της αδυναμίας συγκέντρωσης του απαιτούμενου χρόνου για την κατοχύρωση ασφαλιστικού δικαιώματος - ιδιαίτερα για τους νέους εργαζόμενους. Αύξησε τα όρια κατά 5 χρόνια για τους άντρες και 10 για τις γυναίκες. Κανένας νέος ασφαλισμένος δεν θα συνταξιοδοτείται πριν τα 60.
4. Συνδέει την παροχή σύνταξης λόγω χρόνων εργασίας με την ηλικία (αρθρ. 1 παρ. 6), ως εξής: «Η καταβολή της σύνταξης αναστέλλεται μέχρι τη συμπλήρωση της ηλικίας» . Βάζει μετά το 2003 υποχρεωτικό όριο ηλικίας τα 55 για τις γυναίκες που είχαν θεμελιώσει με βάση τα χρόνια εργασίας δικαίωμα συνταξιοδότησης από το 1998 και για τους άντρες που είχαν συμπληρώσει τα 35 και μπορούσαν να φύγουν την ηλικία των 58, όρια που πριν δεν έμπαιναν.
5. Αποφασίζει την ενοποίηση Ταμείων από την 1.1.2008 (άρθρο 5) με ένταξη των Ταμείων των Τραπεζοϋπαλλήλων και των πρώην ΔΕΚΟ στο ΙΚΑ, έχοντας στόχο να εξομοιώσει προς τα κάτω τα δικαιώματα, να επιβάλει αυξημένα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, μείωση συντάξεων και παροχών ιδιαίτερα για τους νέους και τις νέες.
6. Εισήγαγε τη λογική του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, εντάσσοντας στο ασφαλιστικό σύστημα τα «επαγγελματικά ταμεία», τα οποία θα λειτουργούν σε ανταποδοτική βάση, έτσι που οι παροχές θα καθορίζονται από το αποτέλεσμα της επένδυσης των εισφορών στον τραπεζικό - χρηματιστηριακό τζόγο, με το σχετικό ρίσκο. (άρθρο 7).
7. Καθιέρωσε τον ατομικό λογ/σμό εισφορών κάθε ασφαλισμένου για την επικουρική (άρθρ. 4. παρ. 10) βάζοντας θεμέλια στο μέλλον για την λειτουργία της ανταποδοτικότητας.
8. Καταργείται η εργοδοτική εισφορά στα ταμεία αυτασφάλειας που μετατρέπονται από ΝΠΔΔ σε ΝΠΙΔ και εποπτεύονται από την αναλογιστική αρχή.
9. Προβλέπει μετά το 2007 ένταξη των ειδικών ταμείων κύριας σύνταξης στο νέο ΙΚΑ (εμμέσως υποχρεωτικά μετά από αποφάσεις Δ.Σ. των ταμείων και μελέτη βιωσιμότητας αναλογιστικής αρχής). Ενώ (άρθρο 4 παρ. 3) το κράτος (και όχι οι εργοδότες) αναλαμβάνει την κάλυψη των ελλειμμάτων των ταμείων αυτών.
Τα επικουρικά δεν εξαιρούνται και με προεδρικό διάταγμα μπορούν να ενταχθούν ή συγχωνευτούν με την ίδια διαδικασία σε αλλά ταμεία ή να ενταχθούν στο ΙΚΑ-ΕΤΕΑΜ. Με υπουργικές αποφάσεις μπορούν να καταργούνται οι νομοθετημένες υποχρεώσεις των τραπεζών για κάλυψη των ελλειμμάτων των ταμείων. Επίσης, θέσπισε την απόδοση στο ΙΚΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό του 1% του ΑΕΠ.
Καταργεί την εισφορά του κράτους 10% για τους προσληφθέντες μετά το 1993 (νόμος 2084/02 που μείωσε εργοδοτικές εισφορές για αυτή την κατηγορία) (άρθρο 4 παρ. 4).
Συστήνει τον κλάδο ΕΤΕΑΜ στο ΙΚΑ ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με σκοπό την παροχή της επικουρικής σύνταξης , διάδοχο του ΙΚΑ ΤΕΑΜ. (Μέχρι σήμερα δεν έχει χωριστούς λογαριασμούς και χρήματα).
Ιδρύει εθνική αναλογιστική αρχή για την εποπτεία και τον έλεγχο των ταμείων.

Σε κάθε αντιασφαλιστικό νόμο βρίσκει κάποιος ένα κερασάκι που επιτρέπει στους υποστηρικτές των αντιδραστικών αλλαγών την εξύμνησή του και στους συνδικαλιστές το φύλλο συκής για τη συμμόρφωσή τους. Και αυτά ήταν :
α. Αύξησε το ποσοστό υπολογισμού της σύνταξης των προσληφθέντων μετά την 1.1.1993 από το 60% (όπως πρόβλεπε ο Ν. 2084/92) στο 70% του μισθού, ταυτόχρονα με τη μείωση των συντάξεων των προ του 1993 ασφαλισμένων από το 80% στο 70%, αλλά με τον τρόπο υπολογισμού της και στους προσληφθέντες μετά το 1993 μειώνεται.
β. Η χρηματοδότηση από το 1993 του ΙΚΑ_ΕΤΑΜ με 1% του ΑΕΠ κατ΄ έτος ( που τελικά ούτε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ κατέβαλε στο σύνολο).

ΓΙΑ ΕΦΑΠΑΞ

Ενώ ο νόμος Σιούφα δεν καταργήθηκε, δέκα χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στο δικό της ασφαλιστικό νόμο έδωσε τη δυνατότητα στα ειδικά ταμεία των τραπεζών να ιδρύσουν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου για τη διαχείριση του εφάπαξ, στο πλαίσιο όμως των διατάξεων του νόμου Σιούφα, και κατάργησε το πλαφόν. Αυτό δηλαδή σήμαινε ότι:
Η εργοδοτική εισφορά δεν επανέρχεται. Οι εισφορές παραμένουν 3% για τους ασφαλισμένους μέχρι το 1992 και 4% για τους από 1/1/1993 και μετά. Οι αποδόσεις για τους ασφαλισμένους από 1/1/1993 παραμένουν όπως αυτές καθορίστηκαν με το νόμο Σιούφα..Οι αποδόσεις για τους παλαιότερους ασφαλισμένους καθορίζονται από το Καταστατικό των νεοσυσταινόμενων Ν.Π.Ι.Δ, με βάση τις υπάρχουσες οικονομικές δυνατότητες του ΕΦΑΠΑΞ, μετά από αναλογιστική μελέτη.
ΠΑΣΟΚ 1993-2001
Διατήρησε όλα τα αντεργατικά μέτρα της ΝΔ και με το νόμο 3029/02 προχώρησε σε αλλαγές που καταργούν δικαιώματα και υπονομεύουν τον δημόσιο χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.
Μείωσε τη σύνταξη των εργαζομένων στο δημόσιο και στα ειδικά ταμεία. Αντί του υπολογισμού της σύνταξης με βάση τον τελευταίο μισθό, ο υπολογισμός γίνεται με βάση το μέσο όρο των μισθών της τελευταίας 5ετίας. Η σύνταξη δεν υπολογίζεται στο 80% του τελευταίου μισθού αλλά στο 70% του μέσου όρου των μισθών της τελευταίας 5ετίας.
Άνοιξε το δρόμο για ένταξη των ειδικών ταμείων στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ με στόχο την υποβάθμιση.
Αύξησε το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια μέσω ωμού εκβιασμού που συνδέει την παράταση του εργάσιμου βίου με την προσδοκία αύξησης των συντάξεων πείνας και την συμπλήρωση προϋποθέσεων συνταξιοδότησης που χειροτερεύουν συνεχώς λόγω της ανεργίας και της μερικής απασχόλησης.
Τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα τα έθεσε στη διαδικασία επανεξέτασης με αντιλαϊκό σκοπό, για αποχαρακτηρισμό αυθαίρετο.
Άνοιξε το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης μέσω των επαγγελματικών συνταξιοδοτικών ταμείων που κινούνται στη λογική των τριών πυλώνων, όπου ο πρώτος θα χορηγεί μικρή σύνταξη, ο δεύτερος τίθεται σε ανταποδοτική- κεφαλαιοποιητική βάση, δηλαδή οι παροχές καθορίζονται με βάση την επένδυση στο χρηματιστήριο, και ο τρίτος που αποτελεί τον ιδιωτικό ασφαλιστικό τομέα.


Ν.Δ.

Ν. 3371/30.6.2005 (ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ, ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ)

1. Επικουρική. Υπάγονται υποχρεωτικά στον κλάδο επικουρικής ασφάλισης του ΙΚΑ (ΕΤΕΑΜ) οι νεοπροσλαμβανόμενοι από 1.1.2005, και οι συνταξιούχοι και οι ασφαλισμένοι μετά τη διάλυση των επικουρικών τους ταμείων. Οι εισφορές και οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης και ο τρόπος υπολογισμού της σύνταξης είναι σύμφωνα με τους όρους του ΕΤΕΑΜ. Ο εργοδότης, εφόσον έδινε πριν στα επικουρικά ταμεία εισφορά μεγαλύτερη κατά 4,5%, θα δίνει αυτό το ποσοστό (4,5%) και μετά. Σε δέκα χρόνια θα βγει μελέτη για το πόσο που χρειάζεται επιπλέον να καλύψει ο εργοδότης για τη δαπάνη από την ένταξη των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων. (άρθρα 58 και 59).
2. Κύρια. Εντάσσονται στον κλάδο κύριας σύνταξης του ΙΚΑ (ΕΤΑΜ) μέχρι 31.12.2005 οι ασφαλισμένοι, που τα ταμεία τους έχουν ενταχθεί στο ΕΤΑΤ. Οι εισφορές εργοδότη και εργαζομένων μειώνονται φθάνοντας του εργοδότη μέσα σε πενταετία στα ποσοστά του ΙΚΑ (άρθρο 57).
3. ΕΤΑΤ. Ιδρύεται ΝΠΔΔ ένα μήνα μετά την ισχύ του νόμου, ως φορέας σύνδεσης και διαμεσολάβησης μεταξύ ασφαλισμένων και ΕΤΑΜ, ΕΤΕΑΜ, ΕΤΑΤ, που η λειτουργία του αρχίζει 2 μήνες μετά την ισχύ του νόμου. Υπάγονται οι ασφαλισμένοι για επικουρική, μετά από τη διάλυση των επικουρικών τους (σύμφωνα με τα καταστατικά τους ή μετά από αποχώρηση ενός εργοδότη αν πρόκειται για ταμείο πολλών πιστωτικών ιδρυμάτων), και αίτημα είτε του εργοδότη είτε των εργαζόμενων. Δεν καθορίζονται εισφορές. Μέσα σε 10 χρόνια θα καταβάλει ο εργοδότης τυχόν εισφορά που θα καθοριστεί από μελέτη. Οι μόνοι πόροι του προέρχονται από τις προσόδους των περιουσιακών στοιχείων των επικουρικών ταμείων, που θα περιέλθουν σε αυτό. Όμως, αυτός ο φορέας υποτίθεται θα καταβάλλει τα επιπλέον ποσά επικουρικής σύνταξης, που παρείχαν τα επικουρικά ταμεία για τους προ του 1992, που θα συνταξιοδοτούνται εφεξής, ενώ για τους μετά μια αδιευκρίνιστη «συνταξιοδοτική παροχή» (άρθρα 69-64).
3345/2006 Ν.Δ. αναφέρεται σε περιοδικό ΤΥΠΕΤ
Ν. 3455/06 υπάγει υποχρεωτικά τους εργαζόμενους της Εμπορικής Τράπεζας στα ΤΑΜΕΙΑ ΕΤΑΤ και ΕΤΕΑΜ.
Ν. 3522/2006 Εντάσσει τα ταμεία κύριας και επικουρικής σύνταξης των εργαζομένων της Αγροτικής Τράπεζας στο ΙΚΑ. Καμία αντίδραση από συνδικαλιστικούς φορείς. Εισφορά εργαζόμενων από 11% σε 6,67% και εργοδότη από 22,67% σε 13,32%.
3556/07 Αυξάνει τον αριθμό των μελών διορίζοντας στο Δ.Σ. του ταμείου κύριας σύνταξης της ΕΤΕ ένα εκπρόσωπο του Υπουργείου Οικονομικών με αποτέλεσμα τα μέλη να γίνουν έξι. Σε άρθρο του ίδιου νόμου προβλεπόταν ότι θα γίνει ο αριθμός μονός.
ΦΕΚ 1186/12-7-07 Πράξη Υπουργού Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας υπ. Αριθμ. Φ 800000/οικ.1851618518/1565 «Ανασυγκρότηση – ανακαθορισμός του αριθμού των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης αρμοδιότητας του υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας» άλλαξε τη σύνθεση 17 Δ.Σ. των ταμείων κύριας ασφάλισης υπέρ των κυβερνητικών εκπροσώπων και της εργοδοσίας ώστε τελικά από 3 εκπροσώπους των εργαζόμενων έναντι 2 των εργοδοτών, έγινε 4 των κυβερνητικών και εργοδοτικών έναντι 3 των εργαζόμενων (συμπεριλαμβάνονται ταμείο ΕΤΕ, ταμείο Ελλάδος, και το Ταμείο ΕΤΒΑ) .

ΓΙΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ως τροπολογία σε νομοσχέδιο εντάσσει το ταμείο επικουρικής στο ΙΚΑ. Αντιδράσεις από σύλλογο υπαλλήλων Εμπορικής.
Για ΑΛΦΑ εντάσσει ταμείο επικουρικής σε ΙΚΑ. Αντιδράσεις από σύλλογο Άλφα και από ΟΤΟΕ.

3518/06 για ΤΣΜΕΔΕ

ΓΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗ. Απόφαση Συμβούλιου της Επικρατείας ακυρώνει την υποχρεωτική καταβολή ενσήμων με βάση τα τετραγωνικά μέτρα οικοδομής.

ΝΟΜΟΣ ΡΕΠΠΑ 3029/2002

Ο ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΡΕΠΠΑ
Ο νόμος Ρέππα (3029/2002) προβάλλεται και σήμερα από το ΠΑΣΟΚ ως «ο νόμος που καθιέρωσε φιλεργατικές ρυθμίσεις, με κάποιες έστω αδυναμίες, σε αντίθεση με τους νόμους της Ν.Δ.». Στις πρόσφατες 16 προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για το ασφαλιστικό, που δεν διαφέρουν επί της ουσίας με τις προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας, τον επικαλείται συχνά για τις προβλέψεις του περί εφαρμογής παροχής κινήτρων παραμονής στην εργασία και για άλλα.
Σε αυτή την προσπάθεια στήριξης του νόμου Ρέππα συνδράμει και η ΠΑΣΚΕ με τις υπόλοιπες μερίδες της συνδ. γραφειοκρατίας στα συνδικάτα που ελέγχει. Ενώ, ανοχή στο νόμο δείχνουν και μερίδες αριστερών συνδικαλιστών μαζί και η Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΝ) που δεν βάζει θέμα για τη συνολική αντεργατική του κατεύθυνση και για κατάργηση του, αλλά μόνο για κατάργηση αντιασφαλιστικών διατάξεων του.
Η υποστήριξη της ΓΣΕΕ στο νόμο φάνηκε με την ποδηγέτηση των αντιδράσεων και το κλείσιμο των όποιων απεργιακών κινητοποιήσεων την περίοδο της κατάθεσης του και ομολογήθηκε πρόσφατα η από κοινού με το Υπουργείο Εργασίας και την ηγεσία της ΓΣΕΕ προετοιμασία του νόμου.
Όμως, η φιλεργατικότητα του νόμου διαψεύδεται όχι μόνο από το ίδιο το συνολικά αντιδραστικό περιεχόμενο του, αλλά και από την ανάγκη που βρέθηκε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, κάτω από τις διαμαρτυρίες και τις πιέσεις άμεσα θιγόμενων κλάδων ασφαλισμένων, να βάλει «όρο» για συμμετοχή στον διάλογο της Ν.Δ για τη μεταρρύθμιση τους ασφαλιστικού και το πάγωμα της εφαρμογής του νόμου (ένταξη ειδικών ταμείων, νέος τρόπος υπολογισμού σύνταξης από 1.1.2008), αν δεν προχωρήσει η εφαρμογή άλλων σημείων του (χρηματοδότηση ΙΚΑ από προϋπολογισμό).
Ορισμένοι από το ΠΑΣΟΚ λένε πλέον: «Ορθές οι προβλέψεις και ρυθμίσεις του νόμου, αλλά τα δεινά δημιούργησε η μη σωστή εφαρμογή στο σύνολο του με τις αλλαγές που έφερε.»
Ποιες όμως είναι οι «ορθές» ρυθμίσεις;
1. Μείωσε τις κύριες συντάξεις (Δημόσιο, πρώην ΔΕΚΟ, Τράπεζες), με αλλαγή του ποσοστού υπολογισμού τους επί των συντάξιμων αποδοχών (γενικά συντάξιμες αποδοχές θεωρούνται όχι το σύνολο των αποδοχών, αλλά μόνο ο βασικός και ορισμένα λίγα επιδόματα διαφορετικά ανά κλάδο). Από το 2008 η πλήρης κύρια σύνταξη μειώνεται από το 80%, που ίσχυε, κατά -1% κατ’ έτος φτάνοντας στο 70% μέχρι το 2017. (άρθρο 2 παρ. 11 ε). Η μείωση αυτή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, γιατί ο υπολογισμός των συντάξεων θα γίνεται όχι με βάση τον τελευταίο συντάξιμο μισθό, αλλά με το μέσο όρο των συντάξιμων μισθών της τελευταίας 5ετίας (-5% περίπου) και χωρίς υπολογισμό δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα, επιδομάτων αδείας και τριμήνων (-15% περίπου) (άρθρο 1 παρ. 1). Στο ΙΚΑ επίσης εισάγει υπολογισμό βάσει της κατ’ επιλογήν καλύτερης 5ετίας στην 10ετία για το ημερομίσθιο με την αφαίρεση δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα, επιδομάτων αδείας και τριμήνων κ.λ.π. (αρθρ. 2 παρ. 9)
2. Εισήγαγε την 37ετία υπηρεσίας ή 11.100 μέρες ασφάλισης χωρίς όριο ηλικίας (ΧΟΗ) για προϋπόθεση παροχής της σύνταξης για άνδρες, γυναίκες προσληφθέντες μετά το 1993 (άρθρο 2 παρ. 2). Και για τους προσληφθέντες 83-92 στην 35ετία ΧΟΗ (που είχε βάλει ο Σιούφας) έβαλε όριο ηλικίας τα 58 για έναρξη καταβολής ή 55 με μείωση για αυτούς της σύνταξης κατά 1/267 για κάθε μήνα που λείπει μέχρι τα 65 ηλικία (άρθρ. 3 παρ. 3 β). Προ Σιούφα ίσχυε η προϋπόθεση π.χ. για τους άνδρες τα 32 για το δημόσιο και τα 30 για εκπαιδευτικούς, τράπεζες, ΔΕΚΟ, ΧΟΗ. Γενικά αύξησε τα απαιτούμενα χρόνια υπηρεσίας σε σχέση με τα ισχύοντα με το νόμο Σιούφα, που και αυτός τα αύξησε σε σχέση με τα προ 92 ισχύοντα.
3. Ανέβασε, επίσης, τα χρόνια ηλικίας για καταβολή μειωμένης σύνταξης σε Δημόσιο-ΔΕΚΟ-Τράπεζες για παλιούς και νέους, εκτός αν οι παλιοί είχαν θεμελιώσει ήδη ευνοϊκότερα όρια, σε 65 για άνδρες και 60 για γυναίκες με ελάχιστο τα 15 συντάξιμα για όλους ανεξαρτήτως έτους πρόσληψης σε σχέση με τα προηγούμενα ισχύοντα π.χ. σε Δήμοσιο, ΔΕΚΟ, τράπεζες ίσχυε για τους άνδρες προσληφθέντες προ ΄82 τα 55 ηλικία με 25 συντάξιμα.
4. Εισήγαγε ως όριο ηλικίας παραμονής στην εργασία τα 67 χρόνια (σε προαιρετική βάση για να συμπληρώνεται η σύνταξη που υπολογίζεται για τη 35ετία Χ 2% κατ΄ έτος =70% με έξτρα 3% για κάθε επιπλέον χρόνο μετά τα 65 μέχρι τα 67), βάζοντας βάσεις να γίνει αυτό εμμέσως υποχρεωτικό λόγω των χαμηλών συντάξεων και της αδυναμίας συγκέντρωσης του απαιτούμενου χρόνου για την κατοχύρωση ασφαλιστικού δικαιώματος - ιδιαίτερα για τους νέους εργαζόμενους. (άρθρ. 3 παρ. 2 α)
5. Υιοθετεί γενικότερα τα «κίνητρα παραμονής» παρατείνοντας την παραμονή στην εργασία για αυτούς που δικαιούνται σύνταξη λόγω γήρατος με 15ετία, δίνοντας 1% παραπάνω για κάθε έτος (αρθρ. 3 παρ. 5)
6. Καθιερώνει την αναστολή καταβολής της σύνταξης λόγω χρόνων εργασίας συνδέοντας την με την ηλικία (αρθρ. 1 παρ. 6), ως εξής: «Η καταβολή της σύνταξης αναστέλλεται μέχρι τη συμπλήρωση της ηλικίας».
7. Προωθεί ένταξη των ειδικών ταμείων κύριας σύνταξης (ΔΕΚΟ, Τραπεζοϋπαλλήλων) από την 1.1.2008 (άρθρο 5) στο νέο ΙΚΑ (εμμέσως υποχρεωτικά μετά από κυβερνητική απόφαση και αποφάσεις Δ.Σ. των ταμείων και μελέτη βιωσιμότητας) έχοντας στόχο να εξομοιώσει προς τα κάτω τα δικαιώματα, να επιβάλει αυξημένα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, μείωση συντάξεων και παροχών ιδιαίτερα για τους νέους και τις νέες. Να σημειώσουμε εδώ ότι πρόσφατα με πράξη που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 12/7/07, που δεν συνάντησε αντιδράσεις από ΓΣΕΕ , η κυβέρνηση της Ν.Δ. στα 17 ειδικά ταμεία κύριας σύνταξης που είχαν πλειοψηφία οι εκπρόσωποι των εργαζόμενων αύξησε τα μέλη του Δ.Σ. διορίζοντας κυβερνητικούς εκπροσώπους για να χαθεί η πλειοψηφία, ώστε να έχει σίγουρη την απόφασή τους, αν και ούτως ή άλλως η ΠΑΣΚΕ, η ΔΑΚΕ, οι ομοσπονδίες και η ΓΣΕΕ έχουν αποδεχθεί την ένταξη.
8. Ενώ το κράτος (και όχι οι εργοδότες) αναλαμβάνει την κάλυψη των ελλειμμάτων τυχόν άλλων ταμείων που θα ενταχτούν στο ΙΚΑ – ΕΤΑΜ (άρθρο 4 παρ. 3).
9. Τα επικουρικά δεν εξαιρούνται και με προεδρικό διάταγμα μπορούν να ενταχθούν ή συγχωνευτούν με την ίδια διαδικασία σε αλλά ταμεία ή να ενταχθούν στο ΙΚΑ-ΕΤΕΑΜ. (άρθρ. 11) Με υπουργικές αποφάσεις μπορούν να καταργούνται οι νομοθετημένες υποχρεώσεις των τραπεζών για κάλυψη των ελλειμμάτων των ταμείων.
10. Εισήγαγε τα «επαγγελματικά ταμεία ΝΠΙΔ» που ορίζει ότι θα λειτουργούν με το κεφαλαιοποιητικό σε ανταποδοτική βάση, έτσι που οι παροχές θα καθορίζονται από το αποτέλεσμα της επένδυσης των εισφορών στον τραπεζικό - χρηματιστηριακό τζόγο, με το σχετικό ρίσκο (άρθρο 7 παρ. 5).
11. Καθιέρωσε τον ατομικό λογ/σμό εισφορών κάθε ασφαλισμένου για την επικουρική (άρθρ. 4. παρ. 10) βάζοντας θεμέλια στο μέλλον για την λειτουργία της ανταποδοτικότητας.
12. Καταργείται η εργοδοτική εισφορά στα ταμεία αυτασφάλειας που μετατρέπονται από ΝΠΔΔ σε ΝΠΙΔ και εποπτεύονται από την αναλογιστική αρχή.
13. Καταργεί την εισφορά του κράτους 10% για τους προσληφθέντες μετά το 1993 (που καθιερώθηκε με το νόμο 2084/02 που μείωσε εργοδοτικές εισφορές για αυτή την κατηγορία) για το ΙΚΑ από το 2003 και για τα ειδικά ταμεία από την ενσωμάτωσή τους στο ΙΚΑ (άρθρο 4 παρ. 4).
14. Απαλλάσσει τους εργοδότες των εντασσόμενων στο ΙΚΑ για κύρια σύνταξη ειδικών ταμείων (τράπεζες κ.λ.π.) από τις αυξημένες εργοδοτικές εισφορές που κατέβαλαν προς τα ειδικά ταμεία και από την νομοθετημένη υποχρέωσή τους για κάλυψη τυχόν ελλειμμάτων τους (μείωση εργοδοτικών εισφορών για κύρια 50% με την ένταξη στο ΙΚΑ)
15. Συστήνει τον κλάδο ΕΤΕΑΜ στο ΙΚΑ ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με σκοπό την παροχή της επικουρικής σύνταξης (άρθρ. 6) , διάδοχο του ΙΚΑ ΤΕΑΜ, που μέχρι σήμερα δεν έχει ταμείο με χωριστούς λογαριασμούς και χρήματα.
16. Ιδρύει εθνική αναλογιστική αρχή για την εποπτεία και τον έλεγχο των ταμείων.

Σε κάθε αντιασφαλιστικό νόμο βρίσκει κάποιος ένα κερασάκι που επιτρέπει στους υποστηρικτές των αντιδραστικών αλλαγών την εξύμνησή του και στους συνδικαλιστές το φύλλο συκής για τη συμμόρφωσή τους. Και αυτά ήταν :
α. Αύξησε το ποσοστό υπολογισμού της σύνταξης των προσληφθέντων μετά την 1.1.1993 από το 60% (που το είχε μειώσει ο Ν. 2084/92) στο 70% του μισθού, ταυτόχρονα με τη μείωση των συντάξεων των προ του 1993 ασφαλισμένων από το 80% στο 70%, αλλά με τον τρόπο υπολογισμού της και στους προσληφθέντες μετά το 1993 μειώνεται.
β. Η χρηματοδότηση από το 1993 του ΙΚΑ_ΕΤΑΜ με 1% του ΑΕΠ κατ΄ έτος ( που τελικά ούτε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ κατέβαλε στο σύνολο) (άρθρ. 4).
δ. Η πρόβλεψη αν κάποιοι ήδη θεμελίωναν δικαίωμα καταβολής σύνταξης με ευνοϊκότερα όρια με το νόμο Σιούφα να μην θιγούν τα όρια τους, αλλά και σε αυτούς αλλάζει το ποσοστό υπολογισμού της σύνταξης.
ε. Ο συνυπολογισμός της στρατιωτικής θητείας για τις 10.500 ασφάλισης στο ΙΚΑ, όχι όμως για τις 7.500 στα βαρεά.


Στην ουσία ο νόμος Ρέππα όχι μόνο δεν αμφισβήτησε τη φιλοσοφία ή άλλαξε τις διατάξεις των προηγούμενων νόμων 1902/90 (Γιαννάκου) και 2084/92 (Σιούφα) της Ν.Δ. για εισαγωγή διαφορετικών ορίων νέων και παλιών ασφαλισμένων, μείωση συντάξεων, αύξηση ορίων ηλικίας και μείωση εργοδοτικών υποχρεώσεων, αλλά...τους διατήρησε, αποτελεί συνέχεια τους, βάθεμα της αντιδραστικότητάς τους και έδαφος προετοιμασίας για τις επόμενες νομοθετικές παρεμβάσεις της Ν.Δ., νόμος 3371/05, 3518/06 και το επικείμενο Νομοσχέδιο Μαγγίνα).

Δεκέμβρης 2007 Μαρία Μπικάκη

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

ΟΜΙΛΙΑ ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2007

ΠΑΡΑΔΟΧΗ
Συζητώντας για το ασφαλιστικό κατ’ αρχήν πρέπει να κάνουμε κάποιες παραδοχές.
Το ασφαλιστικό περιλαμβάνει όλες τις πτυχές που εξασφαλίζουν στους εργαζόμενους το δικαίωμα στην υγεία (πρόληψη, περίθαλψη, θεραπεία), την παροχή σύνταξης, τις πάσης φύσεως άδειες, την οικονομική κάλυψη σε περίπτωση ασθένειας, ή ανεργίας, την κοινωνική πρόνοια, κ.α.
Συνηθίζουμε να συζητάμε το θέμα ως προς την πτυχή του συνταξιοδοτικού και, με αφορμή το βάρος που πέφτει σε αυτό λόγω της νέας κυβερνητικής επίθεσης, έτσι θα το συζητήσουμε και σήμερα.

ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ
Συνολικά θεωρούμε ότι, το δικαίωμα στην ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία είναι αναφαίρετα κοινωνικά δικαιώματα, που πρέπει να παρέχονται καθολικά και δωρεάν σε οποιεσδήποτε συνθήκες.
Η πλήρης ικανοποίηση αυτών των αναγκών και για όλους τους ανθρώπους είναι φανερό ότι απαιτεί άλλες κοινωνικές δομές, που έχουν κέντρο τις ανθρώπινες ανάγκες και αντιτίθεται με τους νόμους της αγοράς και του κέρδους και τα ανταγωνιστικά συμφέροντα της σημερινής καπιταλιστικής κοινωνίας. Απαιτεί την κοινωνία της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.
Για τον εργάτη στόχος του πρέπει να είναι η απαλλαγή του από την εκμετάλλευση και την καταναγκαστική εργασία. Η εργασία του να αποτελεί ελεύθερη δημιουργική έκφραση των δυνατοτήτων του και να τον ολοκληρώνει ως προσωπικότητα. Από το προϊόν της συλλογικής εργασίας ο εργάτης θα μπορεί να απολαμβάνει την ικανοποίηση των αναγκών του.
Τι θα γίνεται όμως όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να συνεισφέρει, να παράγει ο ίδιος; Δηλαδή πριν την ενηλικίωσή του, ή όταν δεν είναι ικανός για εργασία λόγω ασθένειας, ατυχήματος, είτε μετά λόγω γήρατος δεν μπορεί να συμμετέχει στην παραγωγή του συλλογικού προϊόντος.
Προφανώς η κοινωνία οφείλει να του εξασφαλίζει επαρκείς πόρους για τη διαβίωσή του σύμφωνα με τις τότε σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες και με ισότιμο τρόπο για όλους.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΗ
Στο καπιταλιστικό σύστημα η ικανοποίηση αυτών των αναγκών αποτελεί αντικείμενο ταξικής πάλης. Με την καθιέρωση του μισθού ως μέσο για την πληρωμή της εργατικής δύναμης του εργάτη και την ανάγκη της αναπαραγωγής της, προέκυψε και η ανάγκη για την ασφαλιστική κάλυψη.
Τα πρώτα ταμεία αλληλεγγύης δημιουργήθηκαν από τους ίδιους τους εργάτες και τις σωματειακές τους συλλογικότητες. Με το πέρασμα του χρόνου με τη συνεισφορά των εργοδοτών σε αυτά τα ταμεία και σε αυτά που δημιουργήθηκαν με διάφορες μορφές και τρόπους αργότερα, καθιερώθηκε ο λεγόμενος έμμεσος μισθός, πλάι στον άμεσο που λάμβανε ο ίδιος ο εργάτης. Το κεφάλαιο αυτόν τον μετρά σαν εργατικό μη μισθολογικό κόστος. Και στην ταξική πάλη, όπως στόχος του κεφαλαίου είναι διαρκώς να μειώνει την τιμή που αγοράζει την εργατική δύναμη, έτσι στόχος του είναι συνεχώς να προωθούνται νόμοι, μέτρα, ρυθμίσεις που αποβλέπουν στην μείωση των εξόδων της εργοδοσίας για την ασφάλιση και η αποφυγή και με κάθε άλλο τρόπο αυτών των εξόδων.
Την μεταπολεμική περίοδο δρομολογήθηκε και λειτούργησε στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης, για λόγους που θα αναφέρει ο σ. Βασίλης, ένα κατ΄ επίφαση κοινωνικό κράτος ή κράτος πρόνοιας, όπως το ονόμασαν, που διεύρυνε και βελτίωσε τις παροχές κοινωνικής ασφάλισης. Ταυτόχρονα, όμως, με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, μεγάλωνε και το χάσμα των παρεχόμενων υπηρεσιών με τις πραγματικές ανάγκες, την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνικής.
Στη σημερινή περίοδο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που τα περιθώρια κέρδους έχουν στενέψει, επιδιώκουν να ρίξουν όσο γίνεται πιο χαμηλά την τιμή της εργατικής δύναμης και προσπαθούν, επίσης, όχι μόνο να μειώσουν το μη μισθολογικό κόστος, δηλαδή την εργοδοτική και κρατική συμμετοχή στην ασφάλιση, αλλά και να βάλουν ακόμα πιο βαθιά το χέρι στα συσσωρευμένα κεφάλαια των ασφαλιστικών φορέων και επίσης να ανοίξουν ένα νέο πεδίο κερδοφορίας μέσα από την πώληση ιδιωτικών προγραμμάτων ασφάλισης. Αποδεικνύεται ότι οι όποιες επιμέρους κατακτήσεις των εργαζόμενων στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι κατώτερες των πραγματικών αναγκών και προσωρινές.
Το ταξικό εργατικό κίνημα έχει στόχο τη μείωση της εκμετάλλευσης και την οριστική κατάργηση της. Σε αυτά τα πλαίσια βρίσκεται και η πάλη για το δικαίωμα στην ασφάλιση. Το ενσωματωμένο σ.κ. αρνείται να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση και αντιμετωπίζει με διαχειριστικό τρόπο το ασφαλιστικό.
Σε ποιο έδαφος, λοιπόν για την ταξική πτέρυγα δίνεται η μάχη ; Ποια είναι η σημερινή κατάσταση των ασφαλισμένων; Ποια η δική μας οπτική;



ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ
1. Όπως εύστοχα γράφει μια προχθεσινή εφημερίδα το σκάνδαλο στο ασφαλιστικό βρίσκεται στο γεγονός ότι το 71% των συντάξεων του ΙΚΑ κυμαίνεται κάτω από 600 ευρώ, ενώ για τον ΟΓΑ η βασική σύνταξη είναι 278 και μαζί με την πρόσθετη φτάνει τα 360 ευρώ. Και ας αναλογιστούμε ότι από το σύνολο των περίπου 2.300.000 συνταξιούχων, 1.800. 000 είναι συνταξιούχοι από το ΙΚΑ και τον ΟΓΑ και ένα 14% από το ΤΕΒΕ, που επίσης δεν έχει επαρκείς συντάξεις. Από το σύνολο των συνταξιούχων όλων των ταμείων ο 1 στους 2 παίρνει λιγότερο από 500 ευρώ το μήνα κύρια σύνταξη, το 66% κάτω από 600 και μόνο το 14% παίρνει πάνω από 1.000.
2. Τα όρια ηλικίας για πλήρη σύνταξη στο ΙΚΑ είναι ήδη για τους άνδρες στα 65 μέχρι το 2007, ή μετά με 35ετία και τα 69 ηλικία. Δηλαδή όρια ιδιαίτερα ψηλά σε σχέση με τα αντίστοιχα όρια στις άλλες χώρες της ευρυζώνης και σε σχέση με τα όρια που ίσχυαν στο δημόσιο και στα ειδικά ταμεία. Αλλά και ο μέσος όρος συνταξιοδότησης αντίθετα με τα διαδεδομένα είναι ψηλότερα από τον κοινοτικό μέσο όρο. Το 2003 ήταν 63,2 χρόνια και 2ος χειρότερος στην Ευρώπη των 15, ενώ το 2005 έπεσε λόγω του κύματος των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων από την κυβερνητική τρομοκρατία και τις εθελουσίες στο 61,7( στοιχεία eurostat συμπεριλαμβανομένων και των ασφαλισμένων στον ΟΓΑ).

3. Μεγάλο μέρος των νέων αλλά και παλιών ασφαλισμένων δουλεύει ανασφάλιστο. Πολλοί οι λόγοι :

- Η παράνομη εισφοροδιαφυγή του εργοδότη με την απόκρυψη των εργαζόμενων, τακτική που πλήττει πρώτα απόλα νέους, μετανάστες, γυναίκες.
- Η επιβολή της μορφής της παροχής υπηρεσιών αντί της μισθωτής εργασίας, που σημαίνει μετακύλιση στην αυτασφάλιση και προσπάθεια αποφυγής της.
- Αλλά το πιο κραυγαλέο. Χιλιάδες νέοι δουλεύουν χωρίς συνταξιοδοτική κάλυψη νόμιμα με τα προγράμματα STAGE. Μέτρο που καθιερώθηκε και προωθήθηκε από τα δυο κόμματα του αστικού μπλοκ και χρησιμοποιείται κατά κόρον από το ίδιο το δημόσιο ως δήθεν επιμόρφωση και παροχή ειδίκευσης. Μόνο 1% εισφορά για περίπτωση ατυχήματος υποχρεώνεται να δίνει ο εργοδότης για αυτούς.

Και αυτό 75 χρόνια μετά το αίτημα των αγώνων του εργ. κινήματος, που επέβαλαν την αναγνώριση της υποχρεωτικότητας και της καθολικότητας στην ασφάλιση με το νόμο 6298 του 1934 «περί κοινωνικών ασφαλίσεων». Γεγονός που παραποιημένα αποδίδεται αργότερα στο Μεταξά που απλώς «εγκαινίασε» το ΙΚΑ, ενώ αμέσως μετά προχώρησε στον υποχρεωτικό δανεισμό του συνόλου των αποθεματικών όλων των ταμείων στο κράτος.

4. Οι εργαζόμενοι δίνουν άμεσα ως εργατική εισφορά ή έμμεσα ως εργοδοτική εισφορά για κύρια και επικουρική σύνταξη κάθε μήνα ποσά που ξεκινούν στο ΙΚΑ από το 26% του μισθού τους και φτάνουν μέχρι το 44% ( π.χ. στην Εθνική), χωρίς να υπολογίζουμε τον κλάδο υγείας σε αυτά τα νούμερα. Τα ποσοστά κρατήσεων στην Ελλάδα για την ασφαλιστική κάλυψη είναι από τα ψηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ
5. Αυτά τα χρήματα συγκεντρώνονται σε λογαριασμούς ή ταμεία. Στην συντριπτική πλειονότητα των οποίων ασκεί την διοίκηση, τον έλεγχο και τη διαχείριση το κράτος και οι εκπρόσωποι των εργοδοτών. Πρόκειται κυρίως για ταμεία κύριας και επικουρικής ασφάλισης και επίσης για ορισμένα αυτασφάλισης και πρόνοιας. Υπάρχουν περί τα 82 ταμεία ασφάλισης αρμοδιότητας του Υπουργείου Απασχόλησης (23 εργαζ. ιδιωτ. δικαίου, 9 τραπεζών, 12 προσωπ. δημ. επιχειρ., 4 ανεξ. επαγγελμ., 11 ελευθ. επαγγ. 6 τύπου 1 αγροτών, 16 δημ. υπαλλήλων), ο αριθμός των οποίων μειώνεται συνεχώς λόγω ενοποιήσεων.
6. Η περιουσία των ταμείων χωρίζεται σε ακίνητη και κινητή. Στην κινητή περιλαμβάνονται πάσης φύσεως χρεώγραφα (μετοχές, ομόλογα, έντοκα) και λογαριασμοί καταθέσεων. Νόμοι, εγκύκλιοι και κυβερνητικές κατευθύνσεις ρυθμίζουν κατά καιρούς την διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων με βάση τις γενικότερες πολιτικές τους στοχεύσεις την κάθε περίοδο. Γνωστές οι υποχρεωτικές άτοκες καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος, με τον νόμο 1611 του 1950, που μεταφερόταν με την μορφή ενίσχυσης της ανάπτυξης σε επιδοτήσεις του κεφαλαίου, οι υποχρεωτικές επενδύσεις στο χρηματιστήριο την περίοδο που ήθελαν την ζωογόνησή του, ή το πρόσφατο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων. Λιγότερο συζητημένες αλλά κραυγαλέες πτυχές ή υποχρεωτική δωρεά από τα αποθεματικά ταμείων προς το κράτος όπως τα 2 αεροπλάνα στην πολεμική αεροπορία επί Μεταξά από το ταμείο σύνταξης της Εθνικής Τράπεζας.
7. Νόμοι, επίσης, ρυθμίζουν κατά καιρούς την απαλλαγή εργοδοτών από τις υποχρεώσεις καταβολής εισφορών. Όπως, ο Νόμος 2687 του 1953 του Καραμανλή που κάθε ξένος επενδυτής απολαμβάνει μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές κατά 50% ή αργότερα άλλοι νόμοι για το ελληνικό κεφάλαιο.
8. Παρανομίες, επίσης, επιβαρύνουν τα οικονομικά των ταμείων όπως η εισφοροδιαφυγή από τους εργοδότες (δημόσιο και ιδιώτες) που γίνεται είτε με την απόκρυψη της εργασίας είτε με την μη απόδοση των εισφορών, η εισφοροκλοπή (παρακράτηση της εργατικής εισφοράς αλλά μη απόδοσή της μαζί με την εργοδοτική στα ταμεία), η καθυστέρηση απόδοσης των εισφορών και η οικονομική εκμετάλλευσή τους στο μεσοδιάστημα.
Αλλά, περισσότερα και πιο αναλυτικά για αυτά, θα αναφερθούν από τον επόμενο εισηγητή, όπως και για το θέμα των χαριστικών από το κράτος ρυθμίσεων των χρεών των εργοδοτών και την μη εκπλήρωση των από το ίδιο υποχρεώσεών που έχει αναλάβει με νόμους σε φάσεις που μείωσε εργοδοτικές εισφορές, όπως την καταβολή της συμμετοχής του, βάσει της τριμερούς χρηματοδότησης, για τους προσληφθέντες μετά το 1993 (νόμος 2084/92) ή την χρηματοδότηση του ΙΚΑ με το 1% του ΑΕΠ από τον προϋπολογισμό (νόμος 3029/02).


ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ – ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
Σήμερα, κυβερνήσεις, διαχειριστικά κόμματα, Ε. Ένωση, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, Διεθνής Τράπεζα προχωρούν στην πλήρη καταβαράθρωση των εργατικών δικαιωμάτων, που κατακτήθηκαν το προηγούμενο διάστημα από το εργατικό κίνημα.
Όλες αυτές οι επεμβάσεις αποδομούν το προϋπάρχον μοντέλο και εκπληρώνουν σχέδια που έχει θέσει το κεφάλαιο. Ποια είναι αυτά; Θα μπορούσαμε να τα κατατάξουμε σε 3 κατηγορίες :
-απαλλαγή των εργοδοτών από οικονομικές υποχρεώσεις, που είχαν θεσπιστεί με το προηγούμενο σύστημα, δηλαδή μείωση του μη μισθολογικού κόστους.
-πλήρης αποδόμηση των συλλογικών δικαιωμάτων, ώστε οι εργαζόμενοι πλέον πλήρως κατακερματισμένοι να είναι και περισσότερο διασπασμένοι, γεγονός που δυσκολεύει παραπάνω τη συλλογική τους οπτική, στάση και διεκδικητική δράση.
- εκμετάλλευση της τεράστιας περιουσίας που υπάρχει στα ασφαλιστικά ταμεία για όφελος του κεφαλαίου μέσα από τις προωθούμενες αλλαγές στο όνομα της αξιοποίησης των αποθεματικών. Προγραμματίζεται από τα αποθεματικά χρηματοδότηση συμπράξεων με ιδιωτικό τομέα, επενδύσεις σε χρηματιστήρια του εξωτερικού, ρευστοποιήσεις για κάλυψη τρεχουσών υποχρεώσεων, δημιουργία εταιρειών αξιοποίησης αποθεματικών και εταιρειών εκμετάλλευσης ακίνητης περιουσίας.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ
Η νέα κυβερνητική εξαγγελία για επέμβαση στο ασφαλιστικό περιλαμβάνεται στο πακέτο των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης. Με αυτή επιδιώκεται στο όνομα του ορθολογισμού και μέσα από κοινωνική συναίνεση και διάλογο (έχουν διδαχτεί από την αποτυχία Γιαννίτση) να επιβληθούν άλλα μοντέλα ασφάλισης με προώθηση:
- των 3 πυλώνων ασφάλισης. Της κύριας που θα είναι χαμηλή και θα έχει δημόσιο καθολικό χαρακτήρα, της επικουρικής που θα είναι κλαδική με τα λεγόμενα επαγγελματικά ταμεία, και της ιδιωτικής-ατομικής ευθύνης, που θα είναι προαιρετική ή μπορεί να έχει τη μορφή ομαδικών συμβολαίων ιδιωτικής ασφάλισης. Δηλαδή να θεωρείται ότι το κράτος έχει την ευθύνη και εγγυάται μόνο μια επιδοματικής μορφής κύρια σύνταξη, εδώ χρησιμοποιούν το εφεύρημα για την λεγόμενη «εθνική σύνταξη» ή το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» και προωθούν την αλλαγή του τρόπου υπολογισμού της σύνταξης, ώστε να ευννοηθεί η λειτουργία του τρίτου πυλώνα. Από κει και πέρα είναι υπεύθυνος ο ασφαλισμένος για να κάνει τις πετυχημένες επιλογές ιδιωτικού προγράμματος για καλύτερη σύνταξη στα γηρατειά του.
- του ανταποδοτικού ή κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα στη θέση του αναδιανεμητικού και προνοιακού χαρακτήρα, που ως ένα βαθμό λειτουργεί σήμερα. Δηλαδή του υπολογισμού της σύνταξης όχι με βάση τα συλλογικά δεδομένα και τη θέση του εργαζόμενου και την κάλυψή του σε έκτακτες περιπτώσεις ατυχημάτων, αναπηρίας κ.λπ., αλλά με βάση τι εισφορές έχει καταβάλει στην ατομική του μερίδα-λογαριασμό και την απόδοσή τους. Μια μίνι εφαρμογή αυτού του μοντέλου ισχύει και τώρα στον ΟΓΑ με την δυνατότητα επιλογής διαφορετικών κατηγοριών ύψους εισφορών και την αντίστοιχη διαμόρφωση του ύψους της σύνταξης.
- την αύξηση των ορίων ηλικίας με προώθηση της λεγόμενης ενεργούς γήρανσης με κίνητρα παραμονής στην εργασία, άρα και αντικίνητρα για την έξοδο με αλλαγή του τρόπου υπολογισμού.
- την κατάργηση των λεγόμενων πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Εδώ δεν γίνεται λόγος βέβαια για στρατιωτικούς και αστυνομικούς. Αλλά για τα ευνοϊκότερα όρια για μαζικές κατηγορίες ασφαλισμένων, δηλαδή για περικοπές σε βαρέα και ανθυγεινά, αναπηρικές και επιδείνωση στα ευνοϊκότερα όρια για τις μητέρες.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΝΟΜΟΙ
Αυτή η επέμβαση θα είναι μια από τις πολλές επεμβάσεις μετά το 1990. Με αυτές καθιερώνονται δραστικές μεταβολές στον κλάδο υγείας, όπως η συμμετοχή του ασφαλισμένου στα φάρμακα κατά 25%. Μόνο για το συνταξιοδοτικό έχουν προωθεί από τότε 5 νόμοι και δεκάδες εμβόλιμα άρθρα σε άλλους νόμους.

Ενδεικτικά κάποιες πλευρές των νόμων :
ΝΟΜΟΣ 1902/90 ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ν.Δ. ΥΠΟΥΡΓΟΙ: ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΛΑΝΤΖΑΚΟΣ, ΟΙΚΟΝ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ.
Παρεμβαίνει στα ειδικά ταμεία θεσπίζοντας: -υποχρεωτικά τα όρια ηλικίας του νόμου και όχι των καταστατικών τους για τα χρόνια υπηρεσίας ή όρια ηλικίας. -αύξηση εισφοράς εργαζόμενου τουλάχιστον στο 7,5% μειώνοντας του εργοδότη στο ποσοστό που αυξάνεται του εργαζόμενου. Καθιερώνει την καταβολή τόκων για τις καταθέσεις των αποθεματικών των ταμείων και ανοίγει τη δυνατότητα ελεύθερων επενδύσεων σε μετοχές. Αλλάζει όρια ηλικίας στους προσληφθέντες μετά το 1983. Καθιερώνει την αναστολή σύνταξης μέχρι την συμπλήρωση ορίου ηλικίας για όσους παραιτούνται με τη συμπλήρωση της 35ετιας για τους άνδρες και της 25ετιας για τις γυναίκες.

ΝΟΜΟΣ 1976/91 - MΙΝΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
Επιτρέπονται επενδύσεις και ρευστοποιήσεις πέραν του καθορισμένου ορίου, που ίσχυε υποχρεωτικά σύμφωνα με τα καταστατικά των ταμείων..

ΝΟΜΟΣ 2084/ 92
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ν.Δ. ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΛΑΝΤΖΑΚΟΣ, ΟΙΚΟΝ. ΜΑΝΟΣ, ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΣΙΟΥΦΑΣ
Επεκτείνει το διαχωρισμό των εργαζόμενων ανάλογα του χρόνου πρόσληψης σε προ του 1.1.83, προ του 1.1.93 και μετά. Καθιερώνει μεταβατικά διαστήματα με πρόσθεση εξάμηνων στο έτος συνταξιοδότησης και στην απαιτούμενη ηλικία για παροχή της σύνταξης, ώστε να υπάρξει προσαρμογή όλων μέχρι τις 31.12.1997 στα δυσμενέστερα όρια του νόμου 1902 ανάλογα με τον προηγούμενο διαχωρισμό. Ακόμα για μητέρες με ανήλικα που έχουν πρόσληψη προ της 1.1.93 βάζει το 50στο έτος ηλικίας. Επιβολή εργατικής εισφοράς για δημόσιους υπάλληλους και Τράπεζας Ελλάδος. Μείωση συντάξεων με αλλαγή της βάσης υπολογισμού της. Παρέμβαση στα ταμεία εφάπαξ με στόχο τα αποθεματικά τους. Καθιέρωση εισφοράς συνταξιούχων (ΛΑΦΚΑ). Μείωση εργοδοτικών εισφορών και καθιέρωση τρίμερους χρηματοδότησης στην κύρια σύνταξη για νεοεισερχόμενους.

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ 2001, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ, ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑΝΝΙΤΣΗΣ, ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑΣ
Αποσύρεται κάτω από τη μαζική εργατική αντίδραση , μεγάλη κινητοποίηση τραπεζοϋπαλλήλων εν ενέργεια και συνταξιούχων.
Επιχειρεί αλλαγή τρόπου υπολογισμού σύνταξης με ανώτερο πλαφόν το 60% του μισθού για 35 χρόνια ασφάλισης και αν κάποιος έχει επικουρικό άλλο 20% από εκεί.
Προβλέπει δυνατότητα παραμονής και μετά τα 35 χρόνια για να αυξηθεί η σύνταξη 1,714% κατ΄ έτος .
Ενιαίο όριο ηλικίας ανδρών γυναικών τα 65 χρόνια μετά το 2007 για όσους προσλήφθηκαν μετά τις 31.12.1981. Προβλέπει δυνατότητα αποχώρησης και μετά τα 60 αλλά η σύνταξη θα μειώνεται από την τελική κατά 1/200 για κάθε μήνα που υπολείπεται μέχρι τα 65. Στα ταμεία αυτασφάλειας καταργεί την εργοδοτική εισφορά. Στο όνομα της βιωσιμότητας προβλέπει αντί του αναδιανεμητικού χαρακτήρα της επικουρικής ασφάλισης να εισαχθεί το κεφαλαιοποιητικό σύστημα.

ΝΟΜΟΣ 3029/02, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΡΕΠΠΑΣ,
ΑΜΕΣΑ. Τα ταμεία αυτασφάλειας μετατρέπονται από ΝΠΔΔ σε ΝΠΙΔ. Καταργείται η εργοδοτική εισφορά και εποπτεύονται από την αναλογιστική αρχή. Πρόβλεψη να μπαίνει στο χρηματιστήριο το 70% των αποθεματικών.
ΜΕΤΑ ΤΟ 2007. Θίγει κυρίως τα ευγενή ταμεία. Προβλέπεται ένταξη των ειδικών ταμείων κύριας σύνταξης στο νέο ΙΚΑ (εμμέσως υποχρεωτικά μετά από αποφάσεις Δ.Σ. των ταμείων και μελέτη βιωσιμότητας αναλογιστικής αρχής).Τα επικουρικά δεν εξαιρούνται και με προεδρικό διάταγμα μπορούν να ενταχθούν ή συγχωνευτούν με την ίδια διαδικασία σε αλλά ταμεία ή να ενταχθούν στο ΙΚΑ-ΕΤΕΑΜ. Με υπουργικές αποφάσεις μπορούν να καταργούνται οι νομοθετημένες υποχρεώσεις των τραπεζών για κάλυψη των ελλειμμάτων των ταμείων. Αυξάνονται τα όρια κατά 5 χρόνια για τους άντρες και 10 για τις γυναίκες. Κανένας νέος ασφαλισμένος δεν θα συνταξιοδοτείται πριν τα 60. Η κύρια σύνταξη για τους προσληφθέντες μέχρι 31.12.1992 μειώνεται από το 80% στο 70% του τελευταίου μισθού. Για τους μετά την 1.1.1993 η κύρια σύνταξη αυξάνεται από το 60% στο 70% του μισθού, αλλά με τον τρόπο υπολογισμού της και σε αυτούς μειώνεται. Τελευταίος μισθός θεωρείται ο μέσος όρος των τελευταίων 5 ετών (-5% περίπου). Για τον υπολογισμό της σύνταξης δεν λαμβάνονται υπόψη τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα άδειας (-15%). Αρθρο1.6 « όσοι συμπληρώνουν δικαίωμα σύνταξης χωρίς τη συμπλήρωση της κατά περίπτωση ηλικίας συνταξιοδότησης μειώνεται η σύνταξη τους 4,5% ετησίως». Επίσης, θέσπισε την απόδοση στο ΙΚΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό του 1% του ΑΕΠ.
Σε κάθε αντιασφαλιστικό νόμο βρίσκει κάποιος ένα κερασάκι που επιτρέπει στους υποστηρικτές των αντιδραστικών αλλαγών την εξύμνησή του και στους συνδικαλιστές το φύλλο συκής για τη συμμόρφωσή τους.
Να πούμε εδώ ότι σύμφωνα με δημόσιες ομολογίες, όπως του επιστημονικού συνεργάτη κ. Ρομπόλη, ο νόμος ετοιμάστηκε σε συνεργασία με τα στελέχη της ΓΣΕΕ. Η αντίληψη τους ότι με το δούναι-λαβείν θα εξασφάλιζαν την υποστήριξη της κυβέρνησης για ενιαίο ταμείο επικουρικής σύνταξης όλων των τραπεζοϋπάλληλων διαψεύστηκε οικτρά 3 χρόνια αργότερα.

ΝΟΜΟΣ 3371/2005 επί ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ Ν.Δ., με ΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ, ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟ

1. Επικουρική. Υπάγονται υποχρεωτικά στον κλάδο επικουρικής ασφάλισης του ΙΚΑ (ΕΤΕΑΜ), οι νεοπροσλαμβανόμενοι των κλάδων με ειδικά ταμεία από 1.1.2005, και οι συνταξιούχοι και οι ασφαλισμένοι μετά τη διάλυση των επικουρικών τους ταμείων. Οι εισφορές και οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης και ο τρόπος υπολογισμού της σύνταξης είναι σύμφωνα με τους όρους του ΕΤΕΑΜ. Ο εργοδότης, θα δίνει εισφορά μόνο 4,5%. Σε δέκα χρόνια θα βγει μελέτη για το πόσο που χρειάζεται επιπλέον να καλύψει ο εργοδότης για τη δαπάνη από την ένταξη των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων. (άρθρα 58 και 59).
2. Κύρια. Εντάσσονται στον κλάδο κύριας σύνταξης του ΙΚΑ (ΕΤΑΜ) μέχρι 31.12.2005 οι ασφαλισμένοι των ειδικών ταμείων, που τα ταμεία τους έχουν ενταχθεί στο ΕΤΑΤ. Οι εισφορές εργοδότη και εργαζομένων μειώνονται φθάνοντας του εργοδότη μέσα σε πενταετία στα ποσοστά του ΙΚΑ.
3. ΕΤΑΤ. Ιδρύεται ΝΠΔΔ ένα μήνα μετά την ισχύ του νόμου, ως φορέας σύνδεσης και διαμεσολάβησης μεταξύ ασφαλισμένων των πρώην ειδικών ταμείων και ΕΤΑΜ, ΕΤΕΑΜ, ΕΤΑΤ, που η λειτουργία του αρχίζει 2 μήνες μετά την ισχύ του νόμου. Δεν καθορίζονται εισφορές. Μέσα σε 10 χρόνια θα καταβάλει ο εργοδότης τυχόν εισφορά που θα καθοριστεί από μελέτη. Οι μόνοι πόροι του προέρχονται από τις προσόδους των περιουσιακών στοιχείων των επικουρικών ταμείων, που θα περιέλθουν σε αυτό. Όμως, αυτός ο φορέας υποτίθεται θα καταβάλλει τα επιπλέον ποσά επικουρικής σύνταξης, που παρείχαν τα επικουρικά ταμεία για τους προ του 1992, που θα συνταξιοδοτούνται εφεξής, ενώ για τους μετά μια αδιευκρίνιστη «συνταξιοδοτική παροχή».
Οι συγκεκριμένες διατάξεις σημαίνουν ελάφρυνση των τραπεζιτών εκατοντάδων εκ. ευρώ ετησίως που προέρχονται από την μείωση των εργοδοτικών εισφορών τους από 17,67% μέχρι 21,25 % και από την απαλλαγή από τις υποχρεώσεις για κάλυψη των ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων, βάσει συλλογικών συμβάσεων και του νόμου 2084.
Συγκεκριμένα στην Εθνική, που έχουμε τα στοιχεία από πρώτο χέρι, ο εργοδότης επωφελείται ετησίως για την κύρια σύνταξη 49,7 εκ. € (μείωση 53%) και για την επικουρική 29,4 εκ. € (μείωση 66%). και απαλλάσσεται από την υποχρέωση κάλυψης των οργανικών ελλειμμάτων. Στο ταμείο κύριας σύνταξης ΕΤΕ ετησίως άλλα 27 εκ. €..
Στην Άλφα από την ένταξη του ταμείου των προερχόμενων από την Ιονική στο ΙΚΑ ο εργοδότης κερδίζει ετησίως 60 εκ. ευρώ.
Το συνολικά πιο τραγικό είναι ότι γίνεται μετακύλιση της υποχρεώσεων των εργοδοτών στο ήδη ελλειμματικό ΙΚΑ. Και μέσω του ΙΚΑ, στον κρατικό προϋπολογισμό, άρα εμμέσως πάλι σε μας, αφού η μερίδα του λέοντος των φορολογικών εσόδων(άμεσων και έμμεσων φόρων) προέρχεται από στους εργαζόμενους

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΣΟΦΩΝ
Για τη νέα κυβερνητική επέμβαση πολιορκητικός κριός και αυτή τη φορά είναι, όπως κάθε φορά επιχειρείται, ώστε οι κυβερνητικές αποφάσεις νάχουν επιστημονικοφάνεια και επίφαση αντικειμενικότητας, είναι το πόρισμα της επιτροπής Αναλυτή.
Αποτελεί και αυτή μια ακόμα προσφορά στο στρατόπεδο των επιδιώξεων του κεφαλαίου σε συνέχεια με τις προηγούμενες προτάσεις επιτροπών σοφών.
Η συγκρότηση της πρώτης χρονολογείται επί της 3κομματικής κυβέρνησης Ζολώτα. Ανατέθηκε από τον τότε υπουργό οικονομικών Σουφλιά στον οικονομολόγο Αγγελόπουλο και συγγράφηκε από τον Προβόπουλο και τον Τήνιο. Από πλευράς ΠΑΣΟΚ στην επιτροπή συμμετείχε ο Γιαννίτσης. Η επόμενη επιτροπή συγκροτήθηκε επί πρώτης κυβέρνησης Σημίτη το 1997 και το πόρισμα της υπό τον Σπράο συγγράφηκε πάλι από τον Τήνιο. Παράλληλα όλο αυτό το διάστημα εμφανίζονται προτάσεις του ίδιου προσανατολισμού από τεχνοκράτες τύπου Γκαργκάνα, Νεκτάριου, κ.α.
Στο όνομα των ελλειμάτων όλες προτείνουν ναι βελτίωση της είσπραξης εισφορών αλλά και σκληρά μέτρα για περικοπή παροχών και αύξηση ορίων συνταξιοδότησης. Λειτουργούν ως μέτρο προετοιμασίας και σφυγομέτρησης των αντιδράσεων.


ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΜΜΕ:
Σε όλη αυτή την προσπάθεια για την συναίνεση και υποταγή των εργαζόμενων έχουν επιστρατευθεί τα περί :
Βιωσιμότητας,
Δημογραφικού προβλήματος
Αλληλεγγύης γενεών
Χαώδους και ανορθολογικού συστήματος πολλαπλών φορέων.
Αξιοποίησης των αποθεματικών με τους νόμους της αγοράς.
Λειτουργία της ασφάλισης ως ανταποδοτικής και όχι ως σύστημα κοινωνικής αλληλεγγύης.
Για αυτά θα μιλήσει ο σ. Μηνακάκης αναλυτικά.

ΤΙ ΣΤΑΣΗ ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΟ Σ.Κ.
Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ με την ηγεμονία των ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, υπό την αντίληψη του κοινωνικού εταίρου αναζητούν λύσεις στο θέμα του ασφαλιστικού αποδεχόμενες τα τετελεσμένα των αντιασφαλιστικών νόμων και τη λογική της συναίνεσης. Βάζουν όρους, πολύ κάτω από το αναγκαίο, για να προσέλθουν σε διάλογο. Με αποδοχή της λογικής της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων συμμετέχουν σε παζάρια για «κλείσιμο της ψαλίδας» όπως το ονομάζουν και εξομάλυνση των παροχών αντί της εξίσωσης προς τα πάνω. Ενώ, υπογράφουν συμβάσεις εθελουσίας εξόδου, κάνουν κηρύγματα «να μην υπάρχει πανικός αποχωρήσεων και επιβαρύνονται τα ταμεία». Σε χώρους ειδικών ταμείων προσπαθούν, με πάμπολλες υποχωρήσεις στο καθεστώς ασφάλισης των νεοπροσλαμβανόμενων, να κρατήσουν ορισμένες παροχές από τα προϋπάρχοντα για τους παλιούς ασφαλισμένους. Από τις λιγότερο υποχωρητικές ομοσπονδίες είναι η ΟΤΟΕ, που όμως και εδώ αξίζει να δούμε τη στάση τους. Ελέγχεται από ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και εργοδοτικούς τύπου Γκιάτη. Έχοντας συμφωνήσει επί ΠΑΣΟΚ στο νόμο που οδηγούσε τα ταμεία κύριας σύνταξης στο ΙΚΑ, πρόβαλλαν επί Ν.Δ. το αίτημα για ενιαίο ταμείο επικουρικής ασφάλισης όλων των τραπεζοϋπάλληλων, χωρίς όμως να του δίνουν σαφές περιεχόμενο ως προς τις εισφορές, παροχές, ώστε να εμπνέει το σύνολο των εργαζόμενων στον κλάδο. Προκήρυξαν απεργία χωρίς να πάρουν τα στοιχειώδη μέτρα για επιτυχία της. Ενώ, όταν αντιμετωπίστηκαν με τη βία ενός νέου νόμου που έστελνε όλα τα επικουρικά στο ΙΚΑ και σε ένα μεταβατικό μόρφωμα, απαλλάσσοντας από δις ευρώ εργοδοτικών εισφορών τους τραπεζίτες, συμμορφώθηκαν προς το νόμο και απλώς ακολούθησαν το δρόμο των προσφυγών από νομικούς στα δικαστήρια και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δρόμος αδιέξοδος με πάμπολλες γελιοποιήσεις και υποχωρήσεις.
Ο ΣΥΝ κινείται στην αντίληψη της συνδιαχείρισης της κρίσης και παρά την τωρινή άρνηση συμμετοχής στο διάλογο, στην εμπλοκή σε όλα τα επίπεδα του υποταγμένου σ.κ αναζητεί την υπεύθυνη γραμμή διαλόγου και απόκρουσης του νεοφιλελευθερισμού, θεωρώντας ότι δημιουργικά συμβάλλει να σωθεί ότι μπορεί να σωθεί. Δεν αναζητά ανατροπή κατευθύνσεων της Ε.Ε. αλλά την εξίσωση με τον κοινοτικό μέσο όρο καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις για κοινοτικό κεκτημένο.
Το ΚΚΕ, μέσα από το ΠΑΜΕ, προβάλλει ένα σύνολο διακηρυκτικών αιτημάτων που χάνουν τη δυναμική τους γιατί δεν αποτελούν στόχους ζύμωσης και πάλης μέσα στους εργαζόμενους, αλλά μόνο φανέλα διαχωρισμού τους από τους υπόλοιπους.

ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ
Στη σημερινή εποχή με την ολοκληρωτική επίθεση του καπιταλισμού και την υποχώρηση του ε.κ. μπαίνει το ερώτημα αν μπορούν να υπάρξουν και κάτω από ποιους όρους κατακτήσεις στο ασφαλιστικό. Απαντάμε ότι παρά την αυξημένη δύναμη του συνασπισμού εξουσίας από κεφάλαιο, πολυεθνικούς οργανισμούς, κυβερνήσεις, αστικά κόμματα, ΜΜΕ και τις αυξημένες δυνατότητες του κεφαλαίου για να προωθεί τρόπους για την διάσπαση και την αποδυνάμωση της ε.τ.. υπάρχουν δυνατότητες με την ανασυγκρότηση του ταξικής πτέρυγας του συνδικαλιστικού κινήματος, μέσα από ένα νέο εργατικό κίνημα, να αναπτυχθούν αγώνες και ανάλογα με τον προσανατολισμό, το επίπεδο της πάλης και τη δυναμική τους να αποσπαστούν κατακτήσεις.

ΤΙ ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΤΟΧΩΝ ΠΑΛΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΓΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ

Είναι φανερό ότι στη σημερινή κατάσταση δεν μπορεί η πάλη των εργαζόμενων για τα ασφαλιστικά δικαιώματα να περιορίζεται σε αντίσταση όταν θίγονται κάποιοι κλάδοι, ούτε σε υπεράσπιση των κεκτημένων όταν μετά τον οδοστρωτήρα των προηγούμενων νόμων δεν υφίσταται καν η έννοια του κεκτημένου.
Οι εργαζόμενοι έχουν για γνώμονα ότι η κοινωνική ασφάλιση και η παροχή σύνταξης είναι ανάγκες και οι όποιες παροχές και κατακτήσεις θάναι αποτέλεσμα σκληρών ταξικών αγώνων για εξασφάλιση των αναγκαίων και απαραίτητων για τους εργαζόμενους και τους απόμαχους της δουλειάς στη βάση της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συνδρομής στους μη ικανούς για εργασία από οποιαδήποτε αιτία.
Με αυτές τις αρχές πρέπει να παλέψουμε για δημόσιο, κοινωνικό και καθολικό χαρακτήρα της ασφάλισης, να συνδιαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα στόχων πάλης που θα ενοποιεί τους εργαζόμενους, θα προασπίζει τα συμφέροντά τους και θα ανοίγει το δρόμο για την αποτίναξη της εκμετάλλευσης.
Οκτώβρης 2007 Μαρία Μπικάκη

ΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ 18/4/07

(δημοσιεύτηκε στο μεταξύ μας τεύχος 102)

Συνάδελφοι, φαίνεται ότι τα απίστευτα γίνονται πιστευτά και αυτά που δεν περιμέναμε γίνονται πραγματικότητα. Αποκαλύφτηκε και με τα ομόλογα ότι η Κυβέρ­νηση ληστεύει τα λεφτά των ασφαλισμένων για να εξυπηρετήσει πολιτικά της συμφέροντα, στην καλύτερη περίπτωση πληρωμή του δημόσιου χρέους, αλλά και μίζες ημετέρων, προμήθειες μεσαζόντων κ.λπ.
Αφού λοιπόν ζούμε σε αυτή την εποχή που ανατρέπονται τα πάντα, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε αν σε 10 χρόνια θα μπορούμε να έχουμε συντά­ξεις; Ακούστηκε εδώ και είναι σωστό ότι ήδη στην Εμπορική Τρά­πεζα τους στείλανε χαρτί ότι θα ξαναυπολογιστούν οι συντά­ξεις τους. Λοιπόν; Τι περιμένουμε μετά και το σκάνδαλο των ομολό­γων για να αλλάξουμε ρότα.
Συνάδελφοι, θέλω να απολο­γηθώ γιατί στην ανακοίνωση που σας μοιράσαμε νωρίτερα με τίτλο «μετά το σκάνδαλο των ομολόγων» υπήρχε ένα λάθος. Γράφουμε, κριτικάροντας τη στάση των 2 παρατάξεων του δικο­ματισμού που κάνουν κουμάντο και στο δικό μας Σύλλογο και στους εν ενεργεία, ότι η ΠΑΣΚΕ των εν ενεργεία, που ελέγχει το ΣΥΕΤΕ και το Δ.Σ. της επικούρησης, με το ζόρι δέχθηκε να πάρουμε τις αυξήσεις της εισοδηματικής πολιτικής στην Επι­κουρική. Είναι λάθος μας, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα και δεν το ξέραμε. Αυτό ίσχυε για τις αυξήσεις μέχρι το 2006. Πάλι ο ΣΥΕΤΕ άλλαξε στάση και δεν δέχεται να πάρουμε τις αυξήσεις για τα έτη 2006 και μετά. Και πάλι τι μας λέει ο ΣΥΕΤΕ εδώ; Ότι το έκαναν γιατί ο εκπρόσωπος της εργοδοσίας έλεγε όχι και ήθελαν μόνο με ομόφωνη απόφαση να δοθούν οι αυξήσεις. Μάλιστα ένας συνάδελφος συνταξιούχος τους χειροκρότησε. Δηλαδή δεν καταλαβαίνουμε και τι μας γίνεται. Ο ΣΥΕΤΕ θέλει να έχει κοινή στάση με τον εργοδότη. Και άρα να μην πάρουμε εμείς τις αυξήσεις που δικαιούμαστε ακόμα στις επικουρικές συντάξεις. Εάν δεν είναι αυτό εργοδοτική πολιτική από εκπρο­σώπους υποτίθεται των εργαζόμενων, τότε τι είναι;
Και αν αυτή είναι η στάση των εν ενεργεία συναδέλφων, ας πάμε και στα δικά μας, των εκπροσώπων των συνταξιούχων. Τη λογική και την αντίλη­ψη που επικράτησε στο σύλλογο το προηγούμενο χρονικό διάστημα και εδώ και ένα χρόνο που έχουν γίνει θεμελιώδεις αλλαγές για τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα.
Το Δ.Σ. μετά που έκανε μια-δυο συγκεντρώσεις στην Αθήνα έξω από το λογαριασμό επικούρησης, την ώρα που έκαναν συμβούλιο για τα αναδρομικά των αυξήσεων, έκτο­τε δεν συγκάλεσε καμία κινητοποίηση, καμία συγκέντρωση. Χωρίς έγκριση, χωρίς συζήτηση, χωρίς διάλογο, αποδέχτηκαν και πέρασε σιωπηρά να κάνει αίτηση ο κ. Αράπογλου, παράτυπα ακόμα και με τους δικούς τους παράνομους νόμους, γιατί έπρεπε να την κάνει την αίτηση το Δ.Σ. του Ταμείου Επικούρησης, να υπάρξει αίτηση για είσοδο στο ΕΤΑΤ. Τι έγινε από την πλευρά των συνταξιούχων; Υπήρξε αντίδραση; Καμία; Aκoύστηκε ότι υπήρξε ένα γράμμα. Αλλά φαίνεται ότι ήταν για εσωτερική κατανάλωση. Πουθενά δεν δημοσιεύεται, κανένας δεν το μαθαίνει, δεν υλοποιείται με πράξη.
Στη συνέχεια γίνεται χαμός για τα ταμεία μας με την επικείμενη αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΤΕ προκειμένου να εξαγοραστεί η Τούρκικη Τράπεζα. Και εδώ όχι μόνο δεν υπάρχει σιωπή αλλά υπάρχει συναίνεση. Ο εκπρόσωπος του Συλλόγου συνταξιούχων πάει και ψηφίζει αλλάζοντας θέση εν μια νυχτί υπέρ του σχεδίου Αράπογλου και αυτό για λογαριασμό όλων των συνταξιούχων αλλά και για λογαριασμό όλων των μετοχών που εκπροσωπεί το ταμείο επι­κούρησης. Αυτό σε πλήρη αντίθεση με τις θέσεις των εν ενεργεία συναδέλφων που σε αυτό το ζήτημα στάθηκαν λίγο καλύτερα έστω και με 3 μήνες καθυστέρηση. Γιατί στην αρχή χειροκροτούσαν και αυτοί.
Τρίτον γίνεται από το Διοικητή ένταξη των προσληφθέντων μετά το 2005 αντί στο ταμείο επικούρησης στο ΕΤΕΑΜ, στο ΙΚΑ δηλαδή. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό για το δικό μας επικουρικό. Δεν υπάρχουν νέες εισφορές. Και πάλι καμία αντίδραση. Γίνεται η ένταξη της Εμπορικής και της Αγροτικής και πάλι δεν γίνεται τίποτα ώστε να υπάρξει μια πρωτοβουλία από κοινού να υπάρξουν αντιδράσεις και να πιέσουμε για ματαίωση αυτής της πορείας. Μειώνεται συνεχώς το προσω­πικό της ΕΤΕ και δεν κάνουμε τίποτα. Ακόμα και τους και­νούργιους συναδέλφους τους παίρνουνε με 6μηνο δοκιμαστι­κό διάστημα. Παράνομο και αυτό.
Δεν υπηρετεί τα συμφέροντα μας η οπτική και η τακτική των κυρίαρχων δυνάμεων. Εδώ για εσωτερική κατα­νάλωση λέμε ότι διαφωνούμε με την ένταξη, αλλά δυστυχώς εντασσόμαστε. Αποδεχόμαστε τα τετελεσμένα και καμία αντίδραση. Μετά τι κάνουμε; Πασχίζουμε να εξασφαλίσουμε εξαιρέσεις. Και όταν μας κλέβουν τα πάντα και μας πετάνε κανένα επιδοματάκι κάποιοι συνάδελφοι από δω μέσα λένε ευχαριστούμε στον κ. Διοικητή. Τι είναι αυτό ζητιανιά, μοι­ρολατρία, ραγιαδισμός, δουλικότητα, διαλέξτε όποιον χαρακτηρισμό θέλετε. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα πάνε από το κακό στο χειρότερο.
Συνάδελφοι τώρα η Κυβέρνηση πιέζεται. Είναι παράνομη. Τώρα φαίνεται ότι όχι απλώς ότι είναι ταξική, αλλά ότι είναι ληστρική, εφαρμόζει μεθόδους λεηλασίας των ταμείων. Τώρα που, η νεoλαία είναι στους δρόμους διεκδικώντας να ματαιωθούν τα σχέδια για την επιχειρηματικοποίηση της εκπαίδευσης, τώρα είναι ευκαι­ρία να επαναφέρουμε το αίτημα, που μπήκε και από 2 συνα­δέλφους ακόμα, του ενιαίου ταμείου σύνταξης για όλους τους: τραπεζοϋπαλλήλους. Τώρα η δική μας σιωπή γίνεται συνενοχή. Οι συνδικαλιστές εκπρόσωποι μας αν πριν, με τη λογική, που υπήρχε από παλαιά, του να είμαστε νομιμόφρονες και να μην αμφι­σβητούμε τους νόμους, λέγανε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, η πορεία είναι προδιαγραμμένη, τώρα δεν μπορεί να πάει, συνάδελφοι, με αυτό τον τρόπο. Προτείνω ξεκάθαρη απόφαση από την σημερινή μας συνέ­λευση, για αντίθεση, και κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, για διεκδίκηση ενός ενιαίου ταμείου επικουρικής και κύριας ασφάλισης τραπεζοϋπαλληλων, ο εργασιακός και ο ασφαλιστικός μεσαίωνας που ετοιμάζουν για τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους, τους νέους δεν φτιασιδώνεται. Μόνο ανατρέπεται και ανατρέπεται μόνο με αγώνες, όχι αποφάσεις στα χαρτιά.
Όχι κλεισίματα μόνο σε πανηγυρικές επετειακές συνελεύσεις, αλλά αγώνες για τη διαφύλαξη των συντάξεων μας, την προ­στασία της περιουσίας των ταμείων μας, να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι, να ανατρέψουμε την κυβερ­νητική πολιτική υπεράσπισης των εργοδοτών.
18/4/07
Μαρία Μπικάκη

ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Συνταξιούχων Εθνικής Τράπεζας
Τηλ. : 6973848654, 6977685036
Ανακ. Νο 3, 18/4/2007

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΩΝ

Αποδείχτηκε ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. απομυζά τα λεφτά των ασφαλισμένων για αποπληρωμή δημόσιου χρέους, κάλυψη στρατιωτικών δαπανών, κομματικές ανάγκες, προμήθειες μεσαζόντων και μίζες ημετέρων. Οι μεγαλύτερες απάτες, που συνήθως μένουν και ατιμώρητες, είναι αυτές που γίνονται από τους κρατούντες σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας (βλέπε και εκχώρηση ΔΕΚΟ και δημόσιας γης).
Είναι πλέον φανερό ότι ο νόμος 3371, που εντάσσει τα επικουρικά ταμεία των τραπεζών στο ΙΚΑ με τις δυσμενείς επιπτώσεις στα ασφαλιστικά μας δικαιώματα, αποσκοπούσε εκτός από την απαλλαγή των τραπεζιτών από τις υψηλές εισφορές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις και στην ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των αποθεματικών και της περιουσίας των ταμείων μας. Πρόκειται για νομότυπη ληστεία.
Μην ξεχνάμε ότι μόνο η περιουσία του ταμείου κύριας σύνταξης, που θα πάει στο ΙΚΑ με το νόμο 3029 του ΠΑΣΟΚ, αντιστοιχεί στο 1/9 της περιουσίας του ΙΚΑ, που έχει 145 φορές πολλαπλάσιο αριθμό ασφαλισμένων. Η ένταξη μας στο ΙΚΑ, για κύρια σύνταξη με το νόμο του ΠΑΣΟΚ και για επικουρική με το νόμο της Ν.Δ., αποτελεί νέο γύρο καταλήστευσης των αποθεματικών των ταμείων μας (θυμηθείτε την παλιότερη άτοκη αποταμίευση τους για παροχή δανείων στους βιομήχανους).
Με τη σύνθεση των διοικητικών συμβουλίων των ταμείων μας, που δεν ήταν και αυτή που έπρεπε, υπήρχε μια μικρή δυνατότητα εργατικού ελέγχου και πληροφόρησης για τα διαχειριστικά τους ζητήματα. Τώρα με το πέρασμα της περιουσίας και της διαχείρισης στο ΙΚΑ, άρα σε κεντρικά κυβερνητικά κλιμάκια, και ο όποιος εκπρόσωπος των εργαζόμενων θα έχει διακοσμητικό ρόλο.
Όποια πολιτική οπτική και να έχει ο κάθε συνδικαλιστής εκπρόσωπός μας, που είχε δώσει τη σιωπηρή συναίνεσή του στην εφαρμογή των νόμων για τη διάλυση των ταμείων μας, τώρα δεν έχει καμιά δικαιολογία και πρόσχημα. Η μη αντίδραση αποτελεί συναίνεση στη λεηλασία των χρημάτων εργαζόμενων και συνταξιούχων της Εθνικής.
Ο διοικητής βιάζεται να εφαρμόσει το νόμο, δημιουργεί τετελεσμένα και εντάσσει τους προσληφθέντες μετά το 2005 στο ΕΤΕΑΜ (επικουρική του ΙΚΑ). Οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, πλειοψηφία στο ΣΥΕΤΕ, πάλι δεν ψηφίζουν στο ταμείο επικούρησης για να πάρουμε έστω τις αυξήσεις της κυβερνητικής πολιτικής στις επικουρικές μας συντάξεις για 2006, 2007. Οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ των συνταξιούχων, πλειοψηφία στο δικό μας σύλλογό, σφάζονται με τους αντίστοιχους εν ενεργεία, αλλά περιορίζουν τις «διεκδικήσεις» τους στις επισκέψεις στο Διοικητή μήπως πάρουμε κάποια παροχή-επιδοματάκι. Οι τραπεζίτες υπερασπίζονται τα εργοδοτικά τους συμφέροντα και οι συνδικαλιστές του δικομματισμού δεν υψώνουν τείχος αντίστασης στις κυβερνητικές επιλογές. Αυτά είναι εμπόδια για την υπεράσπιση του παρόντος και του μέλλοντος των συντάξεων μας. Η τακτική της συμμόρφωσης με τους νόμους και μετά της προσπάθειας για άμβλυνση των συνεπειών τους αποδεικνύεται αναποτελεσματική. Τα δικαιώματά μας συνεχώς αμφισβητούνται και υπονομεύονται από τον εργασιακό και ασφαλιστικό μεσαίωνα που μας ετοιμάζει από κοινού το μπλοκ εξουσίας εργοδοτών, κυβερνήσεων, πολυεθνικών οργανισμών και ΜΜΕ
Οι νόμοι αυτοί δεν επιδέχονται βελτίωση, παρά μόνο κατάργηση. Η νεολαία αποδεικνύεται πιο ικανή να πετύχει αποτελέσματα. Στη Γαλλία αντιπάλεψε στους δρόμους και μετά την ολοκλήρωση του το νόμο για την πρώτη απασχόληση και ανάγκασε την κυβέρνηση σε κατάργησή του. Οι δικοί μας φοιτητές με τις καταλήψεις τους δημιούργησαν τεράστιες δυσκολίες στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση-επιχειρηματικοποίηση της εκπαίδευσης, ενώ καθυστερούν και την προώθηση από την κυβέρνηση άλλων αντιασφαλιστικών-αντεργατικών μέτρων.
ΓΙΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ
Απαιτείται να ξεπεράσουμε όλους τους τεχνητούς διαχωρισμούς (παλιοί-νέοι, εν ενεργεία και συνταξιούχοι, κ.α.) και τις μυωπικές πολιτικές των συνδικαλιστών (ο ένας νόμος είναι καλός γιατί τον έκανε το δικό μου κόμμα και ο άλλος δεν είναι) και να ενωθούμε στον αγώνα διεκδικώντας όλα μας τα ασφαλιστικά δικαιώματα και όχι μόνο για μας, αλλά για όλους τους εργαζόμενους.
Το μόνο που μπορεί να μας προστατεύσει είναι ο κοινός αγώνας με γνώμονα τα δικά μας συμφέροντα, τις ανάγκες μας και το δίκιο μας ως άνθρωποι που εργαστήκαμε, πληρώσαμε εισφορές και έχουμε δικαίωμα στις συντάξεις που ξέραμε. Δεν διαπραγματευόμαστε το δίκιο μας, δεν το βάζουμε σε συμψηφισμό, δεν το παζαρεύουμε ανάλογα με το ποιο κόμμα είναι στην κυβέρνηση.
Χρειαζόμαστε ένα τέτοιο προσανατολισμό και ριζοσπαστική δράση αν θέλουμε να έχουμε νίκες για :

§ ΤΗ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΜΑΣ
§ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΜΑΣ
§ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΥΝ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΙΚΑ
§ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ
§ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ

ΓΙΑ ΣΣΕ

ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΗ - ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ
ΣΤΟ «ΚΡΥΦΤΟΥΛΙ» ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ

Συνάδελφοι, -ισσες

Οι τραπεζίτες «ξαναχτύπησαν» και πάλι, συνεχίζοντας μεθοδευμένα την επίθεσή τους στη συλλογική σύμβαση, με στόχο την κατάργησή της και την καθιέρωση των ατομικών συμβάσεων. Η άρνησή τους για άλλη μια φορά να προσέλθουν σε διαπραγμάτευση, «γράφοντας στα παλιά τους παπούτσια» ΟΤΟΕ και κυβέρνηση, δείχνει την αλαζονική τους πλεονεξία. Ο κίνδυνος να χάσουμε το δικαίωμά μας στη συλλογική διεκδίκηση και κατάκτηση εργατικών δικαιωμάτων ως κλάδος είναι πλέον ορατός, με την ανοχή και συνενοχή κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Μετά το νόμο για την κατάργηση του 8ωρου και τη διευθέτηση των υπερωριών, μετά τον αντιασφαλιστικό νόμο του περασμένου καλοκαιριού, έρχεται το τρίτο και καίριο πλήγμα για τους εργαζόμενους των τραπεζών, με την αμφισβήτηση της κλαδικής σύμβασης. Σκοπός των τραπεζιτών, με την κυβερνητική παραίνεση και συναίνεση, είναι τελικά α. η αμφισβήτηση της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, β. η ελαστικοποίηση του ωραρίου, η συνολική αμφισβήτηση του και η αύξηση του εργάσιμου χρόνου, γ. η ένταση της λιτότητας και η επίτευξη ακόμη πιο «φθηνού εργατικού κόστους», για να επιτύχουν ακόμη μεγαλύτερη απογείωση της κερδοφορίας τους, πέρα απ΄ την καταλήστευση της κοινωνίας με τα ληστρικά επιτόκια δανείων και καρτών.

Η ΟΤΟΕ, πιστή στη λογική της ανάπτυξης της οικονομίας και του ανταγωνισμού των τραπεζών ακόμη και με θυσία των εργατικών συμφερόντων, δεν θέλει και δεν μπορεί να ορθώσει αντίσταση στα σχέδια των τραπεζιτών για «ξεζούμισμα» των εργαζομένων. Η τακτική της «μιας απεργίας το μήνα», χωρίς οργάνωση και τελευταία και χωρίς συγκέντρωση, δεν πείθει τους συναδέλφους ως συνταγή επιτυχίας. Οι συναινετικοί διάλογοι, οι παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις, οι εκκλήσεις και παρεκκλίσεις προς Τσιτουρίδη και κυβέρνηση, τα νομικίστικα επιχειρήματα περί αντισυνταγματικότητας, δεν μπορούν να συνεπάρουν τους εργαζόμενους σε έναν αγώνα με προοπτική νίκης. Ποιος συνάδελφος έχει εμπιστοσύνη στις εναλλάξ κυβερνητικές παρατάξεις ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ και ΑΣΚΕ να διαχειριστούν τις τύχες μας;

Όπως και στον αγώνα του ασφαλιστικού, φάνηκε ότι η προκήρυξη απεργιών «από τα πάνω», χωρίς συντονισμό, οργάνωση και συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, δεν αρκεί και δεν θα οδηγήσει σε νίκη. Η μόνη «πετυχημένη συνταγή» (Γαλλία, ναυτεργάτες, φοιτητικό κίνημα) είναι «από τα κάτω»: δηλ. απ΄ τους ίδιους τους εργαζόμενους, όπου αποφασίζουμε οι ίδιοι για τον αγώνα μας, τα αιτήματα, τη μορφή του.
® Με γενικές συνελεύσεις, ψηφίσματα, με αναζωογόνηση των διαδικασιών διαλόγου στους χώρους δουλειάς ® Με επιτροπές αγώνα - απεργιακές φρουρές, εκλεγμένες απ΄ τις γεν. συνελεύσεις, με τη συμμετοχή όλων στις συγκεντρώσεις. ® Με συντονισμό με τους άλλους κλάδους σε αγώνα (εκπαιδ. κίνημα, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ) χωρίς την ποδηγέτηση ΓΣΕΕ-ΟΤΟΕ, να αποφασίσουμε την κλιμάκωση του αγώνα από Σεπτέμβρη, με απεργιακές κινητοποιήσεις.
Γιατί μόνο με αγώνες και θυσίες μπορούμε να αποκρούσουμε νικηφόρα και αυτήν την εργοδοτική επίθεση, προτάσσοντας μπροστά τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας. Γιατί μόνο όταν αποφασίζουμε οι ίδιοι για τους αγώνες μας, και όχι η συνδικαλιστική γραφειοκρατική «ελίτ» των ΟΤΟΕ- ΓΣΕΕ, μπορούμε να κερδίσουμε αυτά που μας ανήκουν:
Ø Δραστικές αυξήσεις μισθών στα επίπεδα των πραγματικών αναγκών. Κατώτερος βασικός μισθός σύμφωνα με το κόστος ζωής (1300 ευρώ)
Ø Κατάργηση των συστημάτων επιλεκτικών αμοιβών – μπόνους - πριμ παραγωγικότητας, που διασπούν τους εργαζόμενους. Όχι στη σύνδεση μισθού – παραγωγικότητας. Ενίσχυση του βασικού μισθού.
Ø Ενιαίες εργασιακές σχέσεις μόνιμης και σταθερής δουλειάς για όλους τους εργαζόμενους του χρηματοπιστωτικού συστήματος (εποινικιαζόμενοι, ωρομίσθιοι, συμβασιούχοι, υπάλληλοι θυγατρικών εταιριών). Όχι στην ελαστική εργασία.
Ø Ακύρωση της επαίσχυντης συμφωνίας για το ωράριο Eurobank- Συλλόγου Union. 35ωρο πενθήμερο ΔΕΥΤΕΡΑ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8-3, με προοπτική 30ωρου.
Ø Σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς ίση με το μισθό εξόδου, κατάργηση του νόμου 3371.
Ø Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ – ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ – ΑΤΤΙΚΗΣ.
ΙΟΥΛΙΟΣ 2006

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
(ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ - ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ALFA BANK ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΟΙ από ΑΓΡΟΤΙΚΗ – ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΛΛΑΔΟΣ – EUROBANK)